Wethouder René Windhouwer neemt afscheid: ‘Bruggen bouwen tussen groepen, tussen mensen, dat is voor mij een belangrijk motief’

NIJKERK Hij is de politiek niet zat, maar toch heeft René Windhouwer afscheid genomen als wethouder van de gemeente Nijkerk. Hij gaat per 1 augustus aan de slag als directeur-bestuurder van Qinas, een organisatie voor passend onderwijs.

door Wijnand Kooijmans

Zijn vertrek komt niet uit de lucht vallen, zo geeft hij zelf aan: ,,Ik ben bijna 59 jaar, de kinderen zijn de deur uit. Ik heb nog acht tot tien jaar te gaan om te werken, dat hangt af van de kabinetsplannen. Het voelt alsof ik mijn carrière verdeeld heb in vier blokken van tien jaar. De eerste tien jaar leer je, de tweede tien jaar vind je alles een beetje uit en in het laatste blok draag je kennis over. Die gedachtegang vind ik wel mooi.” Hij heeft zich altijd ingezet voor passend onderwijs. ,,Dus ik dacht: als ik nog één ding zou mogen doen, dan is dat in het kader van passend en inclusief onderwijs. Dat maakte dat ik al een tijdje geleden heb besloten te stoppen als wethouder en wat anders te gaan doen. Deze volgende stap past in de fase van mijn leven. Bovendien vindt mijn vrouw het ook wel fijn als ik wat vaker thuis ben. Daarom heb ik zo’n anderhalf jaar geleden al aangegeven dat ik niet herkiesbaar zou zijn voor een volgende periode. Ik ben de politiek zeker niet zat, maar ik maak nu een andere keuze.”

AMBT

Ondanks dat René Windhouwer vindt dat er bijna geen mooier ambt is dan het wethouderschap. ,,Hoe mooi is het om elke dag aan de stad waar je woont, werkt, leeft, je kinderen opgroeien, familie en kennissen wonen, een bijdrage mag leveren. Dat ik iets mag doen en van betekenis mag zijn voor mensen, dat bloed kruipt in mij en zal ook altijd blijven kruipen. Dat maakt dat toen ik de kans kreeg nog een keer wethouder te zijn ik die heb gepakt. Ik vind dat politiek het verschil kan maken voor mensen. Soms in kleine, soms in grote dingen. Dat is altijd mijn drijfveer geweest.”Eén van de dingen die de vertrekkende wethouder ziet is dat we leven in een tijd van toenemende individualisering, polarisatie, en mensen die zich steeds vaker terugtrekken op eilandjes, het eigen gelijk. ,,Men ontmoet elkaar steeds minder. Toen ik wethouder werd, heb ik mij voorgenomen die dingen te doen die mijn lijfmotto zijn: ‘Wat kan ik doen om de gemeenschapszin die er absoluut in de gemeente Nijkerk is, te versterken.’”

BOUWEN

,,Bruggen bouwen tussen groepen, tussen mensen, dat is voor mij een belangrijk motief. Ik heb dat gedaan in de openbare ruimte, in mijn portefeuille onderwijs maar ook geprobeerd te doen als het gaat om energie. Ik kijk dan naar Paasbos waar we veel stappen hebben gezet en waar we volgend jaar kunnen beginnen met bouwen. Als ik kijk naar De Slag, de Torteltuin en de Pumptrackbaan in Hoevelaken en de skatebaan in Corlaer, dan denk ik wat mooi dat ik daar een steentje aan heb mogen bijdragen.”
Hij kijkt met plezier terug op de stappen die zijn gezet binnen de verschillende vormen van onderwijs, dat er met elkaar plannen zijn gemaakt die ervoor zorgen dat kinderen die ondersteuning hebben die kunnen krijgen in Nijkerk zelf. ,,Dat was een grote droom en ambitie van mij. We hebben hele mooie stappen gezet. Niet altijd direct zichtbaar, maar achter de schermen zijn grote stappen gezet om dit alles te verwezenlijken.”

ENERGIE

Wanneer Windhouwer kijkt naar het thema ‘energie’ dan vindt hij het ongelooflijk hoeveel mensen de gemeente heeft kunnen helpen met het isoleren van hun woning, Sinds kort is de gemeente bezig lokaal opgewekte energie te verkopen om zo een bijdrage te leveren aan de netcongestie. ,,Ik heb geprobeerd vanuit gemeenschapszin na te denken over waar de kracht van de samenleving zit,  hoe die positief kan worden ingezet en wat dat van mij vroeg. Die kracht van de samenleving moet je in positie zetten.  Ik gebruik hierbij altijd de sportmetafoor van de sport curling. Laat mij maar de persoon zijn met de bezem, die ene keer vraagt dat om hard te vegen, soms vraagt dat om niets te doen. Het is uiteindelijk de samenleving die een kegel op de juiste plek legt. Dat is altijd de rode draad en motivatie geweest in mijn werk als wethouder. Er zijn ook zaken niet gelukt. ,,Het zou niet eerlijk zijn als ik zeg dat niet zo was. Mijn ambities op het gebied van duurzaamheid reikten vele malen verder dan ik heb kunnen bereiken. Dat vind ik jammer omdat het gaat om milieu, hoe we zorgen voor het klimaat, dat mensen een betaalbare energierekening krijgen en we in het kader van de netcongestie, zoveel mogelijk zelfvoorzienend zijn. Dat was niet mogelijk door besluiten die Rijk en provincie hebben genomen. Dat heeft mijn ambities enorm in de wielen gereden. Ik ging soms iets te hard, dan durf ik best te erkennen. Ik had graag meer willen bereiken, daar ben ik ook eerlijk in.”

KNOOPPUNT

Dat de reconstructie van het knooppunt Hoevelaken was afgerond had René Windhouwer ook waardevol gevonden. Hij verwacht dat dit echter nog wel een tijd op zich laat wachten. Om die reden is hij blij dat er samen met de regio bijna honderd miljoen subsidie in de wacht is gesleept  voor een keerlus bij Harderwijk. Die moet in 2033 gereed zijn zodat intercity’s daar kunnen keren. Dan moet de intercity ook in Nijkerk stoppen. ,,De komst van de superkazerne in Zeewolde draagt daar een stukje aan bij. Maar ook zonder die kazerne moet Nijkerk een intercitystation worden. Er kan geen systeem blijven bestaan waarin we ervan uit gaan dat alle vervoer wel per auto kan.”

UITDAGING 

Zijn nieuwe werk als directeur-bestuurder van Qinas, een organisatie voor passend onderwijs ziet Windhouwer als een mooie uitdaging. Hij is ook bekend als de wethouder die graag hardloopt. Waar je zou mogen verwachten dat hij vaker gaat hardlopen komt echter bedrogen uit. ,,Ik ben onder meer voorzitter van het CDA Gelderland, mijn mandje is wel gevuld. Het is mooi zo, ik ga eerder minder hardlopen dan meer. Maar het kan ook zo zijn dat als je over twee maanden dezelfde vraag stelt je een ander antwoord krijgt. Want het bloed kruipt waar het niet gaan kan.”

Op zijn bureau ligt een cadeautje. Gekregen van een collega. ,,Ik heb super goede collega’s. Dat maakt het ook moeilijk afscheid te nemen. Ik vind het dan ongemakkelijk cadeautjes te krijgen. Ik kan wel trots zeggen dat we een subsidie hebben binnengehaald, maar achter de schermen is er dan enorm veel werk verzet om die binnen te halen. Als wij wat roepen staan de ambtenaren klaar. Daarvoor ben ik hen ongelooflijk dankbaar en dan vind ik het ongemakkelijk een cadeau te krijgen. Ik sla geen deuk in een pakje boter, zonder ambtenaren. Eigenlijk horen zij de cadeaus te krijgen.”