Liano Timmerman (18) doet als de Hoevelakense Hamer mee aan Hoodfights na een moeilijke jeugd

HOEVELAKEN In de wereld van Hoodfights staat Liano Timmerman bekend als ‘De Hoevelakense Hamer’. Zijn eerste twee partijen won hij. Een derde partij zat er niet in, want door een zwaar auto-ongeluk lag de 18-jarige Hoevelaken helemaal in de kreukels. Ook al kan hij niet lopen zonder brace, hij wil door met vechtsporten.

door Peter Pos

Zijn verhaal begint in Hoevelaken, waar Liano Timmerman opgroeide als een jongen met energie te veel en richting te weinig. ,,Ik was te temperamentvol voor voetbal en was alleen maar aan het vechten op het veld.’’ Die drang om te knokken zat er al vroeg in, maar kreeg geen plek. ,,Ik zei de hele tijd tegen mijn ouders: ik wil op een vechtsport. Maar dat mocht niet. Toen ik eindelijk op een vechtsport ging, veranderde er iets bij me. Ik werd veel rustiger en knokte buiten nauwelijks meer.’’

School was geen succes. ,,Ik heb op meerdere scholen gezeten en uiteindelijk ben ik gestopt. Ik ben geen leerpersoon. Ik moet met mijn handen werken. In de bouw heb ik van alles gedaan, timmeren, metselen, dakdekken, schilderen, noem het maar op.’’ Maar tegelijkertijd gleed hij af. ,,Ik was toen die tijd meer bezig met jointjes roken, hangen met de verkeerde mensen.’’ Hij draait er niet omheen: ,,Ik ben echt wel bezig geweest met stelen, blowen, dealen. Dat was mijn jeugd.’’

DE ECHTE OMSLAG

de echte omslag kwam toen zijn oudere broer Jesper overleed na een epileptische aanval. Liano was vijftien. ,,Toen mijn broer ter overlijden kwam, dacht ik wel van: shit, waar ben ik mee bezig? Jesper was echt mijn grote broer. Maar ik ging het verkeerde pad op en hij was daar niet trots op en trok zijn handen van me af. Zijn dood gaf me een realiteitscheck.’’

,,Toen heb ik me echt op het sporten gezet. Ik heb het echt als drijfveer gebruikt.,Ik doe het ook echt voor mijn broer. Als ik het niet voor mijn ma of mijn broer doe, dan weet ik ook niet of ik het zou doen. Dan was ik waarschijnlijk nog steeds bezig met het verkeerde pad.’’ Tegelijkertijd blijft het gemis. ,,Je bent wel je broer kwijt. Ik heb geen broer meer, geen neefjes of nichtjes. Ik ben de enige die de familie kan voortzetten. Dat voelt soms wel zwaar.’’

,,Ik ben de enige die de familie kan voortzetten

In de vechtsport vond hij iets wat hij eerder niet had: een doel. Hij begon met kickboksen. ,,Ik heb daar twee, drie jaar goed getraind. Ik sparde als twaalfjarige al met mannen van veertig, vijftig. Je wilt jezelf bewijzen. Maar wedstrijden bleven uit. Het was een recreatieve gym. Ik kon geen partijen doen. Dat frustreerde me. Je wilt op een gegeven moment ook echt vechten.’’

HOODFIGHTS DEN BOSCH

Toen Liano 18-jaar werd, nam hij het heft in eigen hand. ,,Ik dacht: ik moet een partij draaien. Zo kwam ik uit bij Hoodfights Den Bosch. ,,Ik was een van de eerste vechters daar.’ Over het concept bestaan veel misverstanden. ,,Ze zeggen dat het illegaal is, maar dat is niet zo. Het wordt gehouden op privélocaties en je vecht gewoon volgens regels. Boksen, kickboksen, MMA. Als je een verboden techniek doet, krijg je een strafpunt. Dus het is eigenlijk wel officieel. Voor mij was het een manier om mijn energie kwijt te kunnen. Als je buiten ruzie hebt, kun je het daar oplossen, maar dan onder regels en toezicht.’’

Zijn eerste ervaringen maakten indruk. ,,Ik kwam daar en dacht: waar ben ik beland? Allemaal gasten met bivakmutsen, echte hooligans. Maar als je in de ring staat, sta je één op één. Dan is het klaar.’’ Hij won zijn eerste twee partijen. ,,Ik wilde gewoon laten zien wat ik kon.’’ 

De aandacht volgde snel, mede door een documentaire over Hoodfights waarin hij te zien is. ,,Als ik door de stad loop, willen mensen met me op de foto. Ik stond laatst in de Lidl en iemand vroeg het ook weer, terwijl ik maar twee partijen heb gedraaid. Die aandacht is leuki, maar ik doe het daar niet voor. Al zeggen mensen wel dat ik een inspiratie ben voor ze. Dat doet mij goed.’’

,,Mijn ouders hebben al een zoon verloren, als ze mij ook nog zouden verliezen zou dat ze breken.

Net toen hij op gang kwam, ging het mis. Als passagier zat hij in een auto die crashte. ,,We hadden allebei paddo’s op en hij werd heel verdrietig. Hij zag het leven niet meer zitten en hij heeft geprobeerd er een einde aan te maken met mij ernaast.’’ De impact was enorm. ,,Ik heb een aorta stent, een klaplong gehad, mijn hand gebroken en allebei mijn heupen gebroken. Eén heup is uit de kom gegaan, waardoor mijn zenuw kapot is gegaan. Ik kan mijn rechtervoet niet meer bewegen. Het voelt alsof mijn been de hele tijd aan het tintelen is.’’

EEN WEEK IN COMA 

Liano lag een week in coma. Wat hij daar meemaakte, is voor hem nog altijd bijzonder. ,,In mijn coma had ik een heel leven geleefd. Ik dacht dat ik bij Mohammed Ali in de gym zat en dat ik weer kon gaan boksen. Toen hij wakker werd zag ik allemaal slangetjes aan mijn lichaam. Mijn moeder vertelde me wat er gebeurd was. Voor mijn ouders was het een zware klap. Ze hebben al een zoon verloren. Als ze mij ook nog zouden verliezen, dat zou ze breken.’’

Wat volgde is een lang revalidatietraject waar hij middenin zit. ,,Ik heb echt opnieuw moeten leren lopen. In het water, stap voor stap, om weer beweging te krijgen. Ik ga drie keer per week naar de fysio en één keer per week boksles, aangepast op mijn blessures. Ik moet nog flink herstellen, maar soms wil ik te snel. Dan ga ik weer door mijn enkel of krijg ik een nieuwe blessure. Pas heb ik bijvoorbeeld mijn voet gebroken. Dat was een ongelukje. Ik moet geduld hebben.’’

MIJN DROOM IS NU OM BARE KNUCKLE BOXING

Zijn toekomst als kickbokser lijkt voorbij, maar zijn ambitie niet om door te gaan in de vechtsport niet. ,,Ik kan mijn voet niet bewegen, dus kickboksen is lastig. Mijn droom is nu om bare knuckle boxing te gaan doen. Dat is gewoon boksen met blote vuisten. Natuurlijk zal ik dan hinder ondervinden vanwege mijn voet, maar het menselijk lichaam is zo ongelooflijk sterk. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik voel dat ik het weer op kan pakken. 18 juli heb ik mijn eerste ‘bare knuckle’ gevecht. Ze zijn nog niet van me af. Let maar op.’’