Na een jaar vol behandelingen en herstel richt Joep van Velduizen zich weer op de toekomst: ‘Ik wilde niet dat mijn leven stil kwam te staan’

Joep van Veldhuizen kreeg 4 juli vorig jaar te horen dat hij een hersentumor had. Een jaar later is de 17-jarige Nijkerker geslaagd voor zijn havo-examen, heeft hij zijn rentree op het voetbalveld gemaakt en kijkt hij vooruit naar zijn studie, een vakantie naar Thailand en een feest met familie en vrienden. Dat feest geeft hij op 3 juli, daarna kan er een streep onder gezet worden.

door Peter Pos

Een jaar geleden leek er nog weinig aan de hand. Joep was druk met school, voetbal en vrienden, totdat hij tijdens het sporten merkte dat zijn zicht veranderde. ,,Het begon ermee dat ik dingen wazig zag’’, herinnert de jonge Nijkerker zich nog goed. ,,Uiteindelijk ging ik ook naar de zijkant dubbel zien. Daar heb ik trouwens nog steeds last van.’’

Bezoeken aan de opticien, huisarts en oogarts brachten geen duidelijkheid. Pas na een MRI-scan werd duidelijk wat er werkelijk aan de hand was. ,,De neuroloog liet een foto zien en zei: er zit een gezwel. Ik had helemaal geen idee wat dat inhield. Later pas landde het echt wat het betekende en hoe serieus het was.’’

TOEN BLEEK HET KWAADAARDIG TE ZIJN

Al snel volgde een operatie. De tumor drukte op een kanaal waardoor hersenvocht niet goed meer kon wegstromen. ,,Om de druk te verlagen, maakten artsen een opening waardoor het vocht weer kon circuleren. Tegelijk namen zij een biopt af om vast te stellen om welke tumor het ging. Toen bleek het kwaadaardig te zijn, maar wel de gunstigste soort die je kunt hebben. Ze zeiden: als je dan een soort moet kiezen, dan zou je deze kiezen.’’

Joep besloot zich niet gek te laten maken. ,,Ik ben er heel nuchter ingegaan. Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Zij zijn ervoor gespecialiseerd, dus ik liet het gewoon gebeuren.’’ Bewust vermeed hij het internet. ,,Je kunt daar alles vinden. Gewoon zo nuchter mogelijk erin gaan, dat heeft mij wel geholpen.’’ Na de operatie volgden chemotherapie en bestralingen. De operatie voelde voor hem niet als een eindpunt, maar juist als het begin van een lange periode. ,,Het was niet van: gelukkig, het is klaar. Het was meer: dit is pas het begin van het hele traject.’’

Op 5 december kreeg hij zijn laatste bestraling. Daarna volgde het herstel. ,,Ik merkte wel dat ik snel vermoeid was en dat mijn lichaam een klap had gehad. Maar als je hoort wat er allemaal kan gebeuren, viel het me uiteindelijk mee. Van de chemo heb ik eigenlijk niet heel veel last gehad.’’ Terugkijkend beseft hij dat de behandeling zwaar was, maar niet allesoverheersend. Dat kwam ook doordat hij probeerde zoveel mogelijk door te gaan met de dingen die hij altijd deed.

Dat gold ook voor school. Terwijl hij behandelingen onderging, zat hij midden in zijn examenjaar op het Corlaer College. Voor veel jongeren zou dat reden zijn geweest om een stap terug te doen, maar Joep wilde zijn leven zoveel mogelijk voortzetten. ,,Ik wilde niet een jaar weggooien omdat ik dit had’’, zegt hij resoluut. ,,Ik wilde gewoon naar school als het kon en mijn leven doorleven, dat moest niet stil komen te staan.’’ Dat lukte beter dan verwacht. Veel behandelingen vielen in vakanties en voor de bestralingen werd een tijdstip gezocht waardoor hij ‘s ochtends gewoon lessen kon volgen. ,,Ik ging mijn examens in met allemaal zevens. Met leren had ik soms moeite, omdat mijn concentratie sneller weg was. Maar examens maken ging prima. Ik dacht: laat maar komen.’’ Dat vertrouwen bleek terecht. In juni hoorde hij dat hij geslaagd was. ,,Ik dacht eigenlijk wel dat het goed zou komen, maar je bent toch zenuwachtig. Het was echt een opluchting.’’

Minstens zo lastig als school vond hij het gemis van voetbal. De speler van Sparta Nijkerk JO19-2 moest bijna een jaar vanaf de zijlijn toekijken. ,,Ik had weinig energie tijdens de kuren. Daarom dacht ik: voetballen is misschien wat te veel gevraagd.’’ Toen hij in de sportschool voorzichtig aan zijn herstel werkte, moest hij daar zelfs tijdelijk mee stoppen. ,,Een bloedwaarde was veel te hoog geworden. Toen zei de arts dat ik helemaal niet meer mocht sporten. Dat vond ik wel jammer.’’ Toch bleef hij zijn ploeg trouw. ,,Ik was er vrijwel elke wedstrijd gewoon bij.’’ Aan het einde van het seizoen volgde eindelijk zijn rentree. ,,Voor mijn invalbeurt maakten ze een erehaag voor me. Dat was wel een mooi moment. Ik had het echt gemist. Ik heb bijna een jaar niet gevoetbald.’’

BIJZONDER HOOGTEPUNT

Een bijzonder hoogtepunt was een internationaal voetbaltoernooi in Italië met het Prinses Máxima Centrum. Samen met andere jongeren die kanker hebben of hebben gehad reisde hij naar Turijn. ,,Normaal ben je in een voetbalteam de enige die zoiets heeft meegemaakt. Nu was iedereen een lotgenoot. Dat was wel een bijzonder gevoel.’’ Vooral de gesprekken maakten indruk. ,,Dan hoor je verhalen van jongens bij wie de ziekte al vier keer is teruggekomen. Dan besef je dat het altijd nog veel zwaarder kan.’’ Ook zijn examenuitslag kreeg hij in Italië te horen. ,,Ik had net pizza gegeten toen mijn mentor belde dat ik geslaagd was. Ook dat was een heel mooi moment.’’

Tijdens zijn ziekte wilde Joep ook iets terugdoen voor het ziekenhuis waar hij werd behandeld. Daarom deed hij mee aan de Radio 538 Ochtendrun voor het Prinses Máxima Centrum. ,,Om mee te doen moest je 538 euro inleggen. Dat vond ik veel geld. Mijn vader zei toen dat we acties moesten bedenken om aan dat geld te komen. Uiteindelijk haalden we ruim 4.500 euro op en liepen we met z’n achten mee. Heel fijn dat ik iets terug kon doen voor het ziekenhuis waar je zelf heel veel aan hebt gehad.’’

DE LAATSTE UITSLAG WAS GOED

De komende twee jaar blijft Joep onder controle. Elke vier maanden staat een scan gepland. De laatste uitslag was goed en daarom kijkt hij met vertrouwen naar de toekomst. ,,Omdat de artsen er zo positief over zijn, ga ik gewoon door en hoop ik dat het wegblijft. Ik ga er niet de hele tijd mee bezig zijn. Iedereen heeft een kans dat je het krijgt. Bij mij is die kans misschien iets groter geworden, maar ik ga er niet bij stilstaan.’’

Na de zomer begint hij aan de opleiding Business IT & Management in Zwolle. Ook wil hij weer volledig aansluiten bij zijn voetbalteam. Eerst wacht nog een vakantie naar Thailand, de reis die vorig jaar niet door kon gaan. En op 3 juli is er bij hem thuis een examenfeest, op een dag af precies een jaar nadat hij te horen kreeg dat hij een hersentumor had. ,,Die datum kwam toevallig zo uit, maar voelt achteraf toch bijzonder. Als het twaalf uur is, dan moet de muziek uit, zodat de buren er geen last van hebben.’’ En daarmee sluit hij het afgelopen jaar ook symbolisch af.