Ingezonden: Vogelvrij in eigen land - wie beschermt de vreedzame burger nog?

NIJKERK Frank van Oordt, directeur van de Nijkerkse organisatie Christenen voor Israël reageert middels een ingezonden brief op de demonstraties tegen Christenen voor Israël. 

Afgelopen dinsdagavond liepen tweehonderd Nederlanders – jong, oud en vredelievend – door een haag van geschreeuw, intimidatie en haat. Ze kwamen samen in Nijkerk voor een lezing georganiseerd door Christenen voor Israël, zoals we dat al sinds 1980 doen. In rust, uit betrokkenheid, en vanuit ons geloof. Maar die rust werd onmogelijk gemaakt. Het ging om een niet-aangekondigde demonstratie van ‘Ummah voor Gaza’. In het portiek van het gebouw stonden anti-Israëldemonstranten te krijsen en te schelden. Bezoekers werden uitgemaakt voor ‘genocideplegers’ en ‘kindermoordenaars’. Sommigen moesten letterlijk over een nagemaakt lijk stappen. Jongeren gingen na afloop huilend naar huis. Ouderen beefden nog bij het wegrijden. 

De vraag die ons sindsdien bezighoudt: zijn wij vogelvrij verklaard? Dit was geen incident. Eerder al werden onze bijeenkomsten in Zoutelande, Zaltbommel, Lelystad, Bleskensgraaf, Groningen, Roosendaal en Dokkum verstoord. Altijd door dezelfde groep: Ummah voor Gaza. Altijd met eenzelfde patroon: oproepen tot verstoring, dreigende aanwezigheid, scheldpartijen en intimidatie.Wat verandert er, ondanks meldingen en aangiftes? Niets. De wet, zo wordt gezegd, is duidelijk: het demonstratierecht is heilig. Maar waar blijft het recht op veiligheid? Op godsdienstvrijheid? Op vreedzaam samenkomen?Onze zorgen gaan verder dan één avond in Nijkerk. We zien het sluipend normaliseren van haat. Politiekorpsen die vooral lijken te willen ‘de-escaleren’, zelfs als dat betekent dat vreedzame burgers de straat over moeten in stilte, zonder oogcontact te maken, onder luid gescheld, bespugen en beledigen. De boodschap van de dienstdoende politiefunctionaris in Nijkerk was onthutsend: ,,De demonstranten zijn emotioneel. U zult dat wel begrijpen.” 

Alsof hun emotie de maatstaf is voor ieders gedrag. Wij zijn ook emotioneel. Telt dat minder?We willen dit heel helder zeggen: begrip is geen vrijbrief voor bedreiging. Geen mens zou zich in Nederland geïntimideerd moeten voelen omdat hij of zij een Israëlische spreker wil aanhoren. Geen religieuze bijeenkomst zou het doelwit mogen worden van georganiseerde haatcampagnes, die beschermd worden onder het toeziend oog van de overheid.Het is alsof onze samenleving verdwaald is in een verwrongen moraal. Waar de luidste stem wint. Waar fatsoen zwijgt en waar geweld beloond wordt met begrip. Waar de rechten van de verstoorder zwaarder wegen dan de vrijheid van de vreedzame burger.Wij vragen geen voorkeursbehandeling. Wij vragen rechtsgelijkheid. Bezoekers van onze avonden zijn op zoek naar nuance in een uiterst complex conflict waarin twee volken lijden. Wat wij vragen, is bescherming - geen preek van de politie, maar handhaving van de wet. Zodat burgers zich niet meer af hoeven te vragen: ,,Durf ik nog te gaan?” Zodat wij niet hoeven te overwegen of we onze bijeenkomsten af moeten gelasten uit angst voor geweld.Nederland is beter dan dit. Of dat hopen we in elk geval nog steeds.