Hoevelaker Ben de Graaf kreeg de kans om zijn hart te volgen: ‘Ik ben blij dat ik voor het schrijven gekozen heb

HOEVELAKEN Jarenlang was Ben de Graaf fysiotherapeut, maar in Hoevelaken is hij bekender door zijn schrijfwerk, waarin zijn creativiteit naar voren komt. Hij bouwde een vaste lezersgroep op via zijn maandelijkse blogs vol kleine observaties en grote gedachten. ,,Ineens wist ik: ik moet dit verhaal schrijven vanuit het perspectief van de uil.”

door Peter Pos

De ransuil die maandenlang in de boom voor zijn huis zat, leverde Ben de Graaf niet alleen bekijks op, maar ook inspiratie. Nadat hij een foto van de vogel op Facebook had gezet, stonden mensen met grote camera’s onder de boom. „Toen dacht ik: straks jagen we hem nog weg.” 

De 70-jarige Hoevelaker schreef er een blog over. Dat lukte eerst niet, het bleef een wat saaie anekdotische vertelling. Tot hij onder de douche ineens dacht: perspectief. “Ik dacht: ik moet dit verhaal vanuit de uil vertellen. Toen wist ik: nu heb ik hem. Vanuit de boom keek de vogel neer op pakketbezorgers, nieuwsgierige fotografen en het leven in de straat.”

Het typeert de voormalig fysiotherapeut, schrijver en vrijwilliger. In zijn blogs zoekt hij zelden het grote nieuws of harde oordeel. Veel liever kijkt hij met verwondering naar kleine gebeurtenissen, waarin vaak een grotere gedachte schuilt. De Graaf werd geboren en groeide op in Hoevelaken. „Vroeger zeiden ze hier: je bent pas een echte Hoevelaker als je vader hier ook geboren is. Bij mij gold dat zelfs voor mijn opa.” Hij vertrok nooit uit het dorp. „Ik zal hier ook wel eindigen.”

ZIEKENHUIS

Samen met zijn vrouw Elly kreeg hij drie kinderen (Ganna, Guido en Lieke). Hoewel schrijven later een belangrijk deel van zijn leven werd, koos hij aanvankelijk een heel andere richting. „Ik koos voor fysiotherapie. Ik zat in de sporthoek, alles rond bewegen vond ik interessant.”
Hij kwam terecht in het ziekenhuis dat later Tergooi ging heten en werkte daar jarenlang als fysiotherapeut. Tegelijkertijd begon het schrijven langzaam steeds belangrijker te worden. Dat begon bij voetbalvereniging SC Hoevelaken, waar hij stukken schreef voor clubblad De Stip onder het pseudoniem Ben Eveld. „Lange tijd wist niemand wie dat was. Dat was juist de grap. Via De Stip ontdekte ik hoe leuk ik schrijven vond. Je interviewde een trainer, werkte dat uit en daarna werd er in de kantine over gepraat. Dat vond ik geweldig.”

Ben de Graaf 

Via het Hoevelakens Nieuwsblad en later Stad Nijkerk ontdekte hij hoeveel plezier hij beleefde aan interviews en human-interestverhalen. „Ik ging naar de gemeenteraad, sprak met de honderdjarige uit het dorp en schreef sportverhalen. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd. Margreet Hendriks, die onlangs is overleden, gaf me feedback op mijn teksten en hielp me verder in het vak.” 

Een oproep in het personeelsblad bood een nieuwe kans. Of iemand gastredacteur wilde worden. De Graaf meldde zich aan en interviewde een medewerker van de keuken over nieuwe hygiëneregels. „Zowel de geïnterviewde als de redactie waren enthousiast over dat verhaal. Niet veel later vroegen ze of ik bij de communicatie wilde komen werken.”

KANTELPUNT

Het bleek een kantelpunt. Naast zijn werk volgde hij cursussen creatief schrijven, webteksten en communicatie. „Voor de nascholing voor fysiotherapie dacht ik soms: weer acht avonden weg. Maar van een cursus creatief schrijven kreeg ik energie. Daar ging ik fluitend naartoe.” Rond zijn veertigste maakte hij uiteindelijk een definitieve keuze. Hij liet bewust zijn BIG-registratie verlopen en koos volledig voor het schrijven. „Dat was wel een stap, want als je registratie verloopt kun je niet zomaar terug. Mijn hart ging meer zingen van schrijven dan van fysiotherapie. Ik ben blij dat ik voor het schrijven gekozen heb.”

Zijn vrouw Elly stimuleerde hem om de stap naar zelfstandig tekstschrijver te zetten. „Zij zei: kom op, we schrijven ons in bij de Kamer van Koophandel.” Uiteindelijk begon De Graaf als zelfstandig schrijver onder de naam Ben Tekstschrijver. „Mijn medische achtergrond bleek daarbij handig. Ik snapte de taal van artsen en zorginstellingen.”

De Graaf schreef jarenlang beleidsstukken, interviews, webteksten en verhalen voor opdrachtgevers, maar bleef daarnaast vooral genieten van zijn persoonlijke blogs, waarvan hij er elke maand, behalve in juli, één online zet. Nu al meer dan vijftien jaar. Inmiddels heeft hij bijna duizend vaste lezers. „970 om precies te zijn. Allemaal mensen die zichzelf hebben aangemeld. Mijn doel is om binnenkort de grens van duizend abonnees te bereiken.’’

De stijl van zijn blogs werd mede beïnvloed door schrijver A.L. Snijders, bij wie hij ooit een masterclass volgde. „Hij zei: een anekdote wordt pas interessant als je er ook wat verbeelding aan toevoegt.” Die les gebruikt De Graaf nog altijd. „De uil zat echt in de boom, maar je mag best iets toevoegen als dat het verhaal sterker maakt.”

KLEINE MOMENTEN DIE EEN DIEPERE LAAG KRIJGEN

Zijn blogs gaan vaak over kleine momenten die een diepere laag krijgen. Over een vergissing bij een hond die geen teek maar een tepel bleek te hebben. Over een gesprek in een tentje tussen een opa en zijn kleinzoon. Of over een liedje van cabaretduo Yentl en De Boer over ‘het juiste pad’. „Ik ben niet zo van het grote gelijk. Ik hou meer van een open, filosofische benadering. Van mildheid. Dat past volgens mij ook beter bij deze tijd, waarin meningen vaak hard tegenover elkaar staan. Ik geloof meer in zachte krachten.”

Hoe ouder hij wordt, hoe milder hij naar eigen zeggen naar mensen kijkt. „Vroeger ging ik er weleens wat strakker in, nu denk ik sneller: hij bedoelt het waarschijnlijk goed. Als je dat als uitgangspunt neemt, kun je meer hebben. Daarom heb ik weinig met sociale media. Van al die negativiteit word ik alleen maar moe.”

Die houding klinkt ook door in zijn vrijwilligerswerk. De Graaf schreef jarenlang voor verenigingen en organisaties, waaronder Dorpsdag Hoevelaken, tennisclub Weldam en De Eshof. Voor het vijftigjarig bestaan van De Eshof verzorgde hij samen met twee anderen een jaar lang de publiciteit rond concerten, exposities en optredens. Buiten het schrijven zijn theater en muziek grote passies. „Ik ontdek nog steeds nieuwe muziek. Zo raakte ik onder de indruk van optredens van voormalig Kensington-zanger Eloi Youssef met strijkers en koor. Daar werd ik echt door weggeblazen.”

MOOISTE FASE

Drie jaar geleden stopte hij officieel bij Tergooi en ging hij met pensioen. Veel veranderde er niet, omdat hij als zelfstandig tekstschrijver actief bleef. „Alleen heb ik nu meer vrijheid om keuzes te maken. Dit is een van de mooiste fases van mijn leven. Tenminste, zolang ik gezond blijf natuurlijk.”

Spijt van keuzes heeft hij nauwelijks. „Het leven komt zoals het komt. Maar je moet kansen wel pakken.” Even denkt hij na. „Ik heb de kans gekregen om mijn hart te volgen. Dat voelt nog steeds goed.”

LUDIEKE ACTIE
,,Tot het aantal van duizend vaste lezers is bereikt’’, belooft Ben de Graaf, ,,krijgt iedereen die zich via de website www.bentekstschrijver.nl aanmeldt als vaste bloglezer, het boek ‘Navelknagertje en 100 andere verhalen’ cadeau.’’