Column: Zichtbaarheid

Om te toetsen of mijn gevoel wel klopt, ben ik eerst even gaan turven. Want als ik zomaar iets roep, loop ik natuurlijk het risico dat het eenvoudig te weerleggen is. Ik wil het hebben over de zichtbaarheid van onze wethouders in de lokale samenleving. Aanleiding daarvoor is een gesprek dat ik met iemand voerde over “mevrouw Aboutaleb”, zoals hij haar noemt (lees dat vooral als een compliment aan haar). 

Nadya Aboyaakoub - zoals ze echt heet - wordt gemist in al haar zichtbaarheid op straat, op sportvelden en op andere plekken in onze lokale maatschappij. Het eind mei geïnstalleerde nieuwe college heeft natuurlijk nog niet bijster veel kansen gehad haar daarin te overtreffen en als je de nieuwsberichten van de laatste weken doorscrollt kom je heus wel diverse optredens tegen, maar in mijn beleving evenaren zij Nadya daarin nog niet en ik ben dus niet de enige die dat zo ervaart. 

De Stadsgids Nijkerk en de Summer Experience (Mariëlle Broekman), het Life Goals Festival en de Leeuwinnen Cup (Audrey Rohen) en de Klimaatkamer (René Windhouwer) zijn optredens die keurig aansluiten bij de portefeuilles van deze wethouders, maar ze zien er nog iets teveel uit als plichtplegingen. Misschien valt de zichtbaarheid van wethouders - of het gebrek daaraan - wel het meest op als er niemand is op momenten waarop je dat wél verwacht. Neem bijvoorbeeld de 2BFit Kidsrun waarbij Nadya sinds jaar en dag van de partij was om het startschot te geven en waar nu niemand van het college bij was. Nadya’s aanwezigheid daar voelde niet als een ‘moetje’. 

In die zin was zij misschien wel de koningin van het ceremoniële, omdat zij zich goed bewust was van de waarde daarvan. Zichtbaar zijn als bestuurder draagt bij aan je toegankelijkheid. Zeker als je het niet alleen bent op de zonnige momenten. Dat realiseerde ik me vooral toen ik Nadya vorig jaar spotte in gesprek met mensen in de wijk Paasbos, waar destijds gedoe was. Buiten spelen als wethouder heeft vooral zin als je het ook doet als het regent (lees: als er stront aan de knikker is). 

Mijn advies aan de huidige wethouders is dan ook: verlaat regelmatig het stadhuis en de bestuurstafels en beleef mee wat inwoners beleven. In voor- en tegenspoed. Ga de strijd met elkaar aan om publiekslieveling te worden, want dat brengt de politiek een beetje dichter bij de mensen. En als mijn analyse niet klopt, nodig ik je van harte uit mijn ongelijk keer op keer te bewijzen. Pas alleen wel op dat je het niet te goed doet, want voor je het weet ben je wethouder in Amersfoort.

Nelleke den Besten