Column Lida Naber: Toren

NIJKERK Ze zit op haar hurken op ooghoogte van een schare kinderen, hooggehakt en chique witte jas. Om haar hals de zilveren ambtsketen en aan haar arm een mandje met daarin Nika, de Nijkerkkat. Haar witte tasje bungelt aan de deurklink bij de toreningang van de Grote Kerk. Het is Open Monumentendag en voor kinderen is er een speciale wandeling vanuit Museum Nijkerk. Hierbij gaan ze aan de hand van een geïllustreerd boek op zoek naar een rustige slaapplek voor Nika en staan stil bij bijzondere plekken. Zo ook de Grote Kerk. Bevlogen en enthousiast gaat burgemeester Tinet de Jonge-Ruitenbeek in gesprek met de kinderen. „Weten jullie hoe het komt dat we in een stad wonen die Nijkerk heet?” Ze vertelt over de brand en de nieuwe kerk die eeuwen geleden werd gebouwd, de ‘nije kerk’, oftewel Niekerk en nu Nijkerk. Nog net geen open monden bij de kinderen die dit zeker op school gaan vertellen. Een aantal kinderen neemt de trap met bijna 200 treden omhoog, samen met hun ouders. „Hallooooo burgemeester, hallooooo Nijkerk”, roepen ze naar beneden. De beiaardier bespeelt het klokkenspel en met een appje van de burgemeester krijgt hij het verzoek om ‘poesje mauw’ te spelen, speciaal voor Nika. 

Toen onze kleinzoon vier jaar werd mocht hij met ons de toren beklimmen. Met open mond keek hij naar de bespeling van het klavier door de beiaardier. En het uitzicht? Dat vond hij geweldig. „Waar is mijn huis? En waar is jullie huis?” Het mooiste vond hij toch wel de muziek, net als ik. Tijdens de zomeravondconcerten ben ik dan ook bijna altijd temidden van -meestal grijze koppies - te vinden op de bankjes voor de Sint Catharinakerk. De jeugd die langsfietst, meestal komende van de sportvelden, kijkt verbaasd naar ons. Ze zijn druk in gesprek of hebben oortjes in en horen de muziek niet eens. We hopen dat onze kinderburgemeester er zaterdag ook bij was en hij, als hij groot is, bestuurslid wordt van de klokkenspelvereniging en deze muziek verder uitdraagt. En het is niet alleen klassiek wat er gespeeld wordt. Tijdens de live bespelingen op maandag- of vrijdagmiddag hoor je dat onze beiaardiers alles spelen: van volksliedjes tot Franse chansons of The Beatles. 

Wat onze ‘mooiste’ ook zo bijzonder maakt is het herinneringslichtje boven in de toren. Het blijft altijd branden en gedenkt in stilte de mensen die niet meer bij ons zijn maar altijd voortleven in onze herinnering en harten. 

En Nika? Onze burgemeester heeft hem, soepel lopend op haar hoge hakken, weer teruggebracht naar zijn slaapplek in Museum Nijkerk. Bij de klokken in de toren was het hem net iets te onrustig. 

Lees ook

Column Lida Naber: ‘Zomerpret in Hoevelaken’