Henk Bokkers maakt jaarlijks buitenlandse fietsreizen

NIJKERK Henk Bokkers maakt al twintig jaar fietsreizen in het buitenland. Soms volgt hij een reeds uitgezette route, maar vaak stippelt hij de route zelf uit,,In 2006 begon ik met mijn eerste echte fietsreis. Het leek me altijd al geweldig om zo’n reis te maken. Van anderen hoorde ik altijd al enthousiaste verhalen over dergelijke reizen en dat wilde ik ook wel eens ervaren. ”

In de loop der jaren heeft hij onder andere gefietst in Nederland, Sri Lanka, de Balkan (Slovenië, Kroatië, Bosnië, Servië), lerland, Vietnam, Marokko, Thailand, Turkije, Cambodja, Maleisië, India, Cuba, Indonesië (Sulawesi), Nieuw-Zeeland, Laos, Nepal, Tadzjikistan, Azerbeidzjan, Armenië, Georgië, Kirgizië, Oeganda. In maart van dit jaar fietste hij nog op het Maleisische deel van Borneo en in Brunei. ,,Tijdens mijn werk in het onderwijs had ik meestal drie tot vier weken vakantie om te fietsen. Soms gingen we in de meivakantie twee weken op pad. In Nederland heb ik ooit 1.500 kilometer in tien dagen gefietst. Met vrienden fietsen we meestal tussen de 80 en 120 kilometer per dag. Met mijn broer reden we soms veel grotere afstanden; in Azerbeidzjan zelfs eens tweehonderd kilometer op één dag.” 

Bijschrift - Eigen foto

Zijn allereerste fietsreis ging naar Maleisië. ,,We maakten meteen een beginnersfout: met vier personen hadden we samen tien kilo overgewicht aan bagage, waardoor we 570 euro moesten bijbetalen op het vliegveld. Sindsdien weten we veel beter hoe je een fiets inpakt en hoe licht je kunt reizen.” Vliegen met een fiets blijft volgens hem altijd spannend. ,,Op Schiphol gaat het meestal goed, maar op sommige luchthavens willen ze extra geld zien of moet de fiets langs allerlei controles. Gelukkig zijn onze fietsen altijd heel aangekomen.” Soms boekte zijn reisgezelschap de reizen via Asian Way of Life, een reisbureau, gespecialiseerd in fietsreizen. ,,Zij hadden mooie fietsroutes uitgezet over rustige wegen.Tegenwoordig plannen we de meeste reizen zelf. Met behulp van kaarten en apps bepalen we de route van plaats naar plaats. Daarbij kijken we altijd of er onderweg voldoende overnachtingsmogelijkheden zijn. In kleine dorpjes is vaak niets te vinden. Daarom nemen we vaak voor de zekerheid een slaapmatje mee, zodat we bij afwezigheid van een hotel ergens kunnen overnachten. Meestal proberen we een iets grotere plaats te bereiken waar een klein hotel aanwezig is.” 

Hij heeft niet alleen met zijn broer gereisd, maar ook met zijn vrouw Marianne en met hun vrienden Arend en zijn vrouw Erna. ,,We leerden hen ooit kennen op een camping in Zuid-Frankrijk. Het jaar erop kwamen we elkaar toevallig opnieuw tegen in Noorwegen en uiteindelijk bleken we zelfs dicht bij elkaar in Nijkerk te wonen. Sindsdien reizen we veel samen.”

Qua bagage neemt hij reserve binnen- en buitenbanden mee, een paar fietsonderdelen, tie-wraps, gereedschap en een reservesleutel van de fiets. Verder heeft hij altijd vijf fietstassen op de fiets: twee voor, twee achter en een stuurtas. ,,In sommige landen nemen we ook een tent mee. Regenkleding gaat altijd mee. We fietsen altijd op trekkingfietsen met Rohlofnaaf, waarin 14 versnellingen verwerkt zijn. Elektrische fietsen zijn voor vliegreizen niet toegestaan, omdat accu’s niet in het vliegtuig vervoerd mogen worden. De fietsen moeten stevig zijn en tegen een stootje kunnen. Bij eenvoudige reparaties kunnen lokale fietsenmakers vaak alles maken, maar als bijvoorbeeld de versnellingen of de hydraulische remmen kapot gaan, wordt het lastiger.” Waardevolle spullen zoals paspoort, geld en pasjes zitten altijd in de stuurtas. ,,Ik ben eigenlijk nooit bang geweest dat er iets gestolen zou worden. Eén keer waren we in Cuba toen een zadeltas leeg werd gehaald terwijl de fietsen onder toezicht bij een hotel stonden. Een andere keer liet ik per ongeluk mijn stuurtas staan. Toen ik tien minuten later terugkwam, stonden mensen op straat al op me te wachten met mijn tas. ‘Je bent iets vergeten’, zeiden ze.

Alles gaat langzamer

Na die eerste reis had hij de smaak direct te pakken. ,,Tijdens onze reizen nemen we ook tijd om steden en bezienswaardigheden te bekijken. Rond drie uur ‘s middags komen we meestal aan op onze eindbestemming. Daarna bezoeken we nog een markt, wandelen we door de stad of nemen we een rustdag.” Op de fiets beleef je een land heel anders vindt Henk. ,,Je ruikt de geuren, ziet hoe mensen leven, maakt contact met de bevolking en ervaart de cultuur veel intensiever dan vanuit een auto of bus. Alles gaat langzamer. Natuurlijk bezoek je de bekende bezienswaardigheden, maar juist de kleine dorpjes, lokale markten en ontmoetingen onderweg maken een reis bijzonder. In veel plaatsen komen bijna nooit toeristen en juist daar ontstaan de mooiste gesprekken.”

De mooiste reis die hij maakte was volgens hem in 2018 toen hij met zijn broer door Tadzjikistan en Kirgizië fietste. Dat was een bijzondere tocht over de beroemde Pamir Highway. ,,We zaten een week lang boven de 4.000 meter hoogte. Het hoogste punt lag op 4.655 meter, een van de hoogste berijdbare wegen ter wereld. Op die hoogte kan hoogteziekte een risico zijn. Ik had medicatie meegenomen, maar gelukkig heb ik die niet hoeven gebruiken. Je merkt wel dat je ‘s nachts kortademiger bent. Ik noem dit soort reizen het intensief ontdekken van de wereld.” De Pamir Highway loopt van Dushanbe, de hoofdstad van Tadzjikistan, naar Osh in Kirgizië. Op sommige stukken zijn reizigers dagenlang van de buitenwereld afgesloten. ,,We hebben onderweg ook wild gekampeerd en in een yurt geslapen. Het was zwaar, maar ontzettend bijzonder. In Tadzjikistan reden we vaak over zeer slechte wegen vol kuilen. Met de fiets kun je daar vaak makkelijker omheen dan met een auto. In sommige landen mag je zelfs op de snelweg fietsen.” Bij de grensovergang nodigde een grenswachter hen eerst uit om thee te drinken voordat hij de paspoorten stempelde. In het niemandsland van ongeveer 35 kilometer stond slechts één huisje waar we mochten slapen.”

GEVAAR

Ik vraag hem of het niet gevaarlijk is om in zulke landen te fietsen. Een week nadat hij met zijn broer op de Pamir Highway was geweest, vond op dezelfde route een aanslag plaats waarbij vier fietsers om het leven kwamen. ,,Twee van hen hadden wij enkele dagen eerder nog gesproken. Dat maakte veel indruk. Toch heb ik me tijdens de reis nooit echt onveilig gevoeld. Soms heb je simpelweg pech.” Iets vergelijkbaars gebeurde in 2011 toen hij naar Marokko ging. ,,De avond voordat we naar een bekend plein in Marrakech zouden gaan, vond daar een aanslag plaats waarbij vijftien mensen omkwamen, onder wie een Nederlander uit Arnhem. We werden toen bestookt met appjes van ongeruste vrienden en familie. Dan besef je hoe toevallig zulke gebeurtenissen kunnen zijn.”

FIETSREISDOEL

In 2024 fietste hij met zijn broer door Azerbeidzjan, Georgië en Armenië. ,,Toen we aankwamen in de hoofdstad van Azerbeidzjan dachten we vanaf het vliegveld rechtstreeks naar het hotel te fietsen. Dat bleek geen goed idee. We kwamen terecht op een drukke twaalfbaansweg.” In Brunei maakte hij ook iets bijzonders mee. Het land bestaat uit twee delen die met elkaar verbonden zijn door een brug van 28 kilometer. Die wilde Henk graag fietsen. ,,Na ongeveer 22 kilometer werden we tegengehouden door de beveiligers van de brug. Blijkbaar hadden we het verbodsbord gemist. Ze deden gelukkig niet moeilijk. Er kwam een grote gele pick-up waarin onze fietsen werden geladen en we werden naar de overkant gebracht. De volgende dag brachten dezelfde beveiligers ons zelfs weer terug. We kregen geen boete.” Een concreet volgend fietsreisdoel heeft hij nog niet. In het achterhoofd speelt nog wel de fietstocht over de Karakoram Highway, het gedeelte in Pakistan naar de grens van China, één van de meest spectaculaire wegen ter wereld met een hoogte bij de grensovergang van 4693 meter. Momenteel wordt reizen door de rijksoverheid ernaar toe afgeraden. ,,Verzekeringstechnisch vindt ik dat een te groot risico, maar er zijn nog veel landen waar je ook mooi kunt fietsen.”