Ingezonden brief: nostalgie

NIJKERK  ,,Heeft u nog een parkeer of flessen bon?”,  vroeg de kassière bij de Boni. Ik had geen van beide maar deelde wel een mooie herinnering, die uit 1972, meer dan vijftig jaar geleden.

door Lida Naber

,,In de plaatselijke krant stond een advertentie met:  ‘Kassamedewerkers gezocht, fulltime of part-time voor een nieuw te openen cash & carry’. Ik was net 14 en ik kon wel een extra zakcentje gebruiken. Het sollicitatiegesprek vond plaats aan een tafeltje met pluchen kleedje in café-restaurant Centraal aan de Oosterstraat. Ik werd aangenomen voor de vrijdagavond en zaterdag. Ik begon met flessen aannemen. Dat ging handmatig, de kratten stonden hoog opgestapeld in een hoek bij de ingang tegenover de bloemen van Kroon. Het bedrag moest je uit het hoofd uitrekenen. Op de kassa sloeg je het totaalbedrag aan met kleverige handen en de bon die eruit rolde was de flessen bon voor de klant. De Boni in Nijkerk was niet meer dan een enorme schuur op de plek waar nu de appartementen aan het Wheemplein staan, met de winkels eronder. Aan de kassa werkte je met twee winkelkarren. De klant zette de boodschappen op het uitschuifplankje naast de kassa en als kassière zette je de boodschappen weer in de andere kar.  Je sloeg de bedragen aan op de kassa, waar je de tientallen, dubbeltjes en centen achter elkaar intoetste en met een vuist op de grote langwerpige toets het bedrag van het product definitief maakte. De aanbiedingen in de krant van woensdag golden van donderdag tot en met woensdag. Niks geen automatische systemen die de korting verrekenden. Wij moesten de aanbiedingen uit ons hoofd leren. Men betaalde contant of met een cheque en het terug te geven bedrag berekende je ook uit je hoofd. De kassa’s werden opgemaakt in het open en onbeveiligd kantoortje dat op een verhoging naast de kassa’s in het midden van de winkel stond. Het was elke keer weer spannend of het bedrag van je kassa klopte, want bij grote verschillen kreeg je een waarschuwing. Ik had meestal een paar centen of dubbeltjes verschil, plus of min. Later mocht ik ook de kassa’s van andere kassières tellen. Dat gaf mij als 15-jarig meisje best wel een trots gevoel.

Van avond- en zondagsopeningen, was nog lang geen sprake, behalve de vrijdagavond. Op zaterdagmiddag, een uur voor sluitingstijd,  kregen we soms spontaan een kroketje van de bedrijfsleider. Die mocht je aan de kassa opeten. Klanten reageerden met een: ,,Nou, geniet er maar lekker van!”. 

De retourgoederen werden in de herentoilet neergezet, om de hoek, op de grond. Soms stonden ze er na een week nog, inmiddels nog meer bedorven. Ik hou van netjes opgeruimde en schone ruimten dus nam ik deze smerige klus maar op mij.  

Anno 2025 gaat de vertrouwde Boni verdwijnen en wordt Plus. ,,Maar wij houden onze baan”, verzekerde de kassière mij. In januari gaat de winkel voor een paar weken dicht om te worden omgebouwd. ,,Het wordt een heel andere winkel, maar wel een hele mooie”, aldus de kassière. Nou, daar gaan wij ons dan maar op verheugen!”