Fotograaf Harry Koelewijn heeft bijzondere ontmoeting met Shalom die met al zijn spullen door Nederland zwerft

NIJKERK Shalom Barouch Jacob Israël, zoals hij zichzelf noemt, loopt met zijn kar vol spullen (met een gewicht van 160 kilo) door heel Nederland. Fotograaf Harry Koelewijn kwam hem deze week tegen bij de Grote Kerk in Nijkerk. Met een gesprek over het leven en geloof tot gevolg. 

,,Hij wilde zelf niet op de foto, maar de kar en fiets mocht wel”, vertelt Koelewijn. ,,Shalom slaapt in de openlucht, eet van giften, een kopje of een brood dat hij aangeboden krijgt en leeft heel eenvoudig en wil graag met rust gelaten worden. Regelmatig wordt hij lastiggevallen door jongeren en ook vaak door handhaving weggestuurd. Het is een zwerver met de Bijbel als het grote boek waar hij veel levenswijze uit put. Hij kan je alles vertellen over het christendom en bezoekt allerlei kerken. Hij doet geen vlieg kwaad.” 

KWIJTGERAAKT

,,Hij is zeven jaar geleden alles kwijtgeraakt. In de wijk waar hij woonde en liet blijken dat hij christen is door posters en teksten op zijn ramen te plakken, is hij door jonge migranten weggepest. Ze gooiden zijn ramen in en schreven rare teksten op zijn huurhuis. Hij durfde daar niet meer te wonen en is daarom gaan zwerven. Zijn hele huisraad ligt op zijn kar.” 

,,Hij heeft zichzelf een andere naam gegeven: Shalom Barouch Jacob Israël. Hij loopt door heel Nederland en zal nooit om eten vragen, maar is blij als je hem een keer koffie of wat eten geeft. Er zijn veel mensen geweest die hem aangeboden hebben om met instanties te gaan praten en ervoor te zorgen dat hij een woning krijgt, maar hij wil daar niets van weten”, vertelt Koelewijn. 

CHRISTENEN VOOR ISRAËL

,,Op een gegeven moment liet hij de woorden ‘Stichting Christenen voor Israël’ vallen dat hier in Nijkerk gevestigd is. Ik vroeg: ‘Ken je dan Peter Koelewijn ook?’ Jazeker, zei hij. Hij was toch mede-oprichter van die stichting? Dat klopt, hij is mijn broer die helaas is overleden. ‘Weet ik’, zei hij, ‘zijn dochter heeft een boekje geschreven’. Nou, toen was het ijs gebroken. Ik heb wel een uur met hem gesproken over zijn bewogen leven en alles eromheen. Vannacht legt hij een paar stukken matras op de grond en kruipt onder een deken met een stuk blauw zijl eroverheen tegen de regen en de volgende dag trekt hij weer verder.”