Jan Hofman gaat elk jaar op motorvakantie met vrienden: ‘Soms stap je ‘s avonds verkrampt van de motor af’

HOEVELAKEN Jan Hofman reist minstens twee vakanties per jaar met ‘Club Frikadel’ per motor door Europa. Als kind woonde Jan in Rotterdam-Hoogvliet. Op een dag stond hij met een vriendje buiten op het schoolplein toen zijn meester op een zwarte BMW-motor aan kwam rijden. ,,Dat maakte enorme indruk op mij. Ik dacht meteen: als je later zo kunt zijn, in een pak op zo’n motor, dan heb je het gemaakt. Dat beeld is altijd blijven hangen.”

Toen de Hoevelaker achttien jaar oud was, besloot hij zijn motorrijbewijs te halen. Dat ging niet vanzelf, want hij zakte drie keer door de zenuwen. ,,Ik merkte dat ik slecht presteerde zodra ik het gevoel had dat mensen naar me keken. Uiteindelijk slaagde ik toch en kocht ik mijn eerste BMW bij Motor Houtrust in Den Haag. Het was een BMW R100RT van 1000 cc, op dat moment ongeveer het zwaarste model dat er was. Ik woonde toen nog in Hoogvliet en reed vaak richting Maassluis en Hellevoetsluis waar ik lesgaf. De kinderen vonden het prachtig als ik langsreed.”

In 1984 maakte Jan zijn eerste echte motorreis. Hij reed met een vriend via Duitsland naar Oostenrijk, Italië, Venetië, Joegoslavië, Zwitserland en daarna weer terug naar Duitsland. Vooral Venetië is hem bijgebleven. ,,We stonden daar op een camping met een tentje en tegenover ons stonden twee meiden. Mijn vriend en ik waren vrijgezel en probeerde contact met ze te krijgen. We namen ze mee naar Venetië en liepen samen door de stad. Alleen bleken zij vooral geïnteresseerd in kerken. Venetië heeft tientallen katholieke kerken en uiteindelijk kwamen we erachter dat het nonnen waren. Wij hadden het toen eigenlijk wel gezien en gingen liever ergens wat drinken.” Ook Joegoslavië maakte indruk op hem. Het was toen nog een communistisch land met dictator Tito en de sfeer was heel anders dan in West-Europa. ,,Bij de grens kwam een man naar ons toe met de vraag of we wilden smokkelen. We wisten dat de controles streng waren, dus daar zijn we maar niet op ingegaan.” Tijdens die eerste reizen ging het natuurlijk ook weleens mis. Een keer begon het hard te regenen terwijl hij nog weinig ervaring had. ,,Ik gleed onderuit en een vriend scheurde zijn elleboog open. Dat hoort ergens ook bij motorrijden. Je bent kwetsbaar, maar juist dat maakt het bijzonder. Je zit buiten, voelt de natuur en beleeft alles veel intenser dan in een auto.” Toen hij trouwde, vond zijn vrouw Ellen eigenlijk dat hij de motor niet meer nodig had. ,,We woonden vlak bij school in Hellevoetsluis en ik verkocht mijn motor. In plaats daarvan kocht ik een videorecorder. Achteraf heb ik daar altijd spijt van gehad. Een paar jaar later kocht ik daarom opnieuw een BMW, een motor die ik uiteindelijk zesentwintig jaar heb gehouden.” 

Jan komt op mooie plekken - Privéfoto

EIGEN KOERS

Samen met Ellen maakte hij later ook mooie reizen. ,,We reden helemaal naar Noorwegen, tot aan Narvik. Achter op de motor hadden we stoeltjes vastgebonden die we ergens hadden gekocht. Bij de Beneluxtunnel gingen we vol gas en ineens zakten die stoeltjes naar beneden. We moesten direct stoppen op de vluchtstrook. Meteen stopte er een andere motorrijder om ons te helpen. Hij haalde spanbanden uit zijn koffers zodat we alles opnieuw konden vastmaken. Dat typeert motorrijders voor mij: ze helpen elkaar altijd. Dat gevoel van verbondenheid vind ik nog steeds bijzonder. Als iemand pech heeft of gereedschap nodig heeft, dan stop je gewoon om mee te denken. Het voelt alsof je onderdeel was van een soort gemeenschap. Tegelijkertijd zit je op de motor ook in je eigen wereld. Dat past goed bij mij: ik ben graag onder de mensen, maar wil wel mijn eigen koers varen.” Op een gegeven moment ging hij mee met georganiseerde motorreizen, onder andere naar het Thüringerwoud in Duitsland en later naar de Dolomieten in Italië. Tijdens die reizen ontstond een vast clubje van vier of vijf mannen. ,,Ik was de oudste van de groep. Op een avond zaten we in een hotel en besloten we voor de grap een motorclub op te richten: Motorclub Frikadel. Die naam betekende eigenlijk niets, maar we vonden hem leuk klinken. Sinds 1996 gaan we ieder jaar samen weg, zowel in de meivakantie als in de zomervakantie. In november spreken we meestal af Van der Valk-om de volgende reis te plannen.” De groep rijdt vaak door Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië, bijvoorbeeld over de Stelviopas in de Dolomieten. Dat zijn soms lastige routes, zeker omdat het er druk is met motorrijders. ,,Je ziet daar regelmatig mensen omvallen in de haarspeldbochten. Zelf heb ik dat gelukkig nog nooit meegemaakt.”

DOORRIJDEN

Voor Jan draait motorrijden om vrijheid, spanning en adrenaline. Andere mensen stoppen onderweg bij kastelen of bezienswaardigheden, maar Motoclub Frikadel wil vooral lekker doorrijden. ,,Een motoragent zei ooit tegen mij: ‘Als je opstapt, moet je ervan uitgaan dat drie mensen je vandaag proberen aan te rijden.’ Dat klinkt heftig, maar het maakt duidelijk hoe alert je moet zijn. Als motorrijder ben je kwetsbaar en daarom draag ik altijd beschermende kleding, hoe warm het ook is. Vorig jaar heb ik nog een ongeluk gehad. Ik reed voorop en keek achterom waar de anderen bleven. Ik reed niet eens hard, maar het kan altijd gebeuren. Daarom blijf ik erbij: goede kleding is essentieel. Je hoeft niet eens hard te botsen; als je over het asfalt schuurt, is je huid het enige wat je beschermt.”

Slapen op het station in 1983 - Privéfoto

Een van de meest bijzondere ervaringen uit zijn leven was een fietstocht naar de Noordkaap. Zijn broer, die iets ouder is dan hem, stelde in 1983 voor om samen naar het noordelijkste puntje van Noorwegen te fietsen. ,,Ik wist nauwelijks wat de Noordkaap was, maar we deden het gewoon. In twee weken tijd fietsten we 2840 kilometer, zonder bergversnellingen en met volle bepakking. We waren jong en , dus we gingen maar door. Boven de poolcirkel werd het niet eens donker, waardoor we soms ’s nachts doorfietsten. Jaren later, in 2019, zei een vriend tegen me dat hij dezelfde reis wilde maken, maar dan met de motor. Door corona duurde het nog even, maar in 2021 gingen we alsnog. Toen kwamen we opnieuw in Narvik terecht, precies op de plek waar ik tientallen jaren eerder met mijn broer had geslapen op het station. Dat was een bijzonder gevoel. Sommige plekken herken je meteen weer, zelfs na al die jaren.”

Met Club Frikadel - Privéfoto

OFFROAD

De laatste jaren rijdt hij ook offroad. Daarbij rijdt hij niet over asfalt, maar juist over zandpaden en gravelwegen. ,,Ik heb daarvoor trainingen gevolgd bij BMW Motorrad in Zuid-Duitsland. Daar leer je hellingen van twaalf tot vijftien meter beklimmen. Het is ongelooflijk wat zo’n motor allemaal kan. Tijdens vakanties rijden we vaak lange dagen. Op kleine weggetjes maak je makkelijk driehonderd tot vijfhonderd kilometer per dag. Soms stap je ’s avonds helemaal verkrampt van de motor af. Maar ondertussen heb je wel de hele dag plezier gehad.” Het buiten de lijntjes kleuren, daar geniet de Hoevelaker van. Laatst reed hij met Simon in Duitsland en moesten hij eigenlijk een heel stuk omrijden. ,,Ik dacht: we kunnen ook gewoon door het bos. Dat leek ons een goed idee, totdat we ineens oog in oog stonden met een woedende boswachter. Hij begon meteen te schelden. Ik probeerde nog uit te leggen dat de navigatie ons daarheen stuurde, maar als hij een bonnenboekje bij zich had gehad, hadden we waarschijnlijk een boete gekregen.”

BMW heeft de slogan “Make life a ride” en die uitspraak past volgens Jan perfect bij hoe hij naar het leven kijkt: ,,Het leven is een reis waarvan je nooit precies weet waar je uitkomt. Je gaat samen op pad en onderweg zie je wel wat er gebeurt. Dat geldt ook voor motorrijden. Het blijft altijd spannend: het weer, de weg, de bochten en de onverwachte situaties maken iedere rit anders.”