Bezorgster De Stad Nijkerk stopt na veertien jaar

NIJKERK Het gebeurt regelmatig dat Lida Naber in de keuken aan het werk is als op woensdagmiddag De Stad Nijkerk wordt bezorgd. Dan snelt ze naar buiten om de krant persoonlijk aan te pakken, de bezorgster te bedanken en haar nog een fijne dag te wensen. Een paar weken geleden meldde de bezorgster dat ze op 1 april stopt „Maar we zijn hard op zoek naar een bezorger”, waarvan bewijs in de vorm van een helder A-5je met de oproep voor bezorgers. 

door Lida Naber

Gea Zwarts (56) begon 14 jaar geleden met het bezorgen van de Stad Nijkerk. Zus Aartje deed dit al en wist haar enthousiast te maken. Gea begon samen met haar dochters en deed haar verdienste regelrecht in hun spaarpot. Zo konden zij hun rijbewijs bekostigen. „We starten rond een uur of 11 en beginnen met het folders vouwen. Daarna stappen we op de fiets. Aartje doet een naastgelegen wijk en we ontmoeten elkaar altijd weer op een bepaald punt. Soms moeten we een keer heen en weer als er veel folders zijn. Hoe lang we er over doen? Ik denk zo’n twee uur. En na afloop drinken we altijd samen een wijntje!”

OREN EN OGEN VAN DE WIJK

Wat Zwarts zo leuk vond aan het bezorgen van de krant? ,,Het is heerlijk om buiten te zijn, je krijgt beweging en dat is goed voor je gezondheid. Je bent ook betrokken bij je stad. En je bent een soort ogen en oren van de wijk. Je ziet wanneer mensen op vakantie zijn, dan staat één van de auto’s van de buren op de oprit. Tja, het regent ook wel eens, maar dat deert ons niet. En toen het zo sneeuwde brachten we de krant met de bolderkar rond. Toen werd het wel wat later en stonden er al mensen ongeduldig voor de ramen te kijken waar de krant bleef. Maar we krijgen ook wel eens een ijsje als het heet is.” Rond kerst geven ze de krant persoonlijk af met een kaartje. Ik zorg er zelf voor dat ik al wat klaar heb liggen, kleine moeite. Zwarts: „Ik vind het soms wel lastig, net of je aan het schooien bent. Maar toch doe ik het, het is welkom extraatje. Maar daar waar de dikste auto voor de deur staat krijg je het meest schamele fooitje, of ze doen de deur niet open. Maar ik kreeg ook wel eens een flesje glühwein met een mooi kaartje.”

MET PIJN IN HET HART

Waarom ze stopt? „Ik vond het best moeilijk om te beslissen, deed het met pijn in het hart. Maar ik heb er nog een baan bij en ben mantelzorger voor mijn moeder. Ik kan het er niet meer bij doen.” Voor de nieuwe bezorger heeft ze een tip: ‘Hou echt vol hoor, en de fooitjes met Kerst die zijn echt wel de moeite waard!’ Maar dan moet hij of zij wel trouw en op tijd de krant bezorgen.”

Samen met haar zus fietst ze elk jaar de fietsvierdaagse. Zestig kilometer, behalve op woensdag. Dan fietsen ze 45 km om op tijd de krant te kunnen bezorgen. De zussen blijven samen fietsen, maar zus Aartje moet het vanaf 1 april alleen doen. Met vakantie of ziekte weet ze wel dat ze altijd een beroep kan doen op haar zus. En dat wijntje? Dat blijven ze zeker af en toe drinken!