COLUMN

28 april 2026 om 08:17

Ander uitzicht

De laatste tijd vind ik het soms lastig om te starten met het schrijven van een column. Er gebeurt van alles in Nijkerk en omgeving, daar ligt het niet aan, en ook in mijn persoonlijk leven is er genoeg gaande.

Laten we even een korte recap doen van 2026 tot zover. We zijn het jaar begonnen met een dik pak sneeuw, zo’n dik pak sneeuw dat je iglo’s ervan kon bouwen. De maand februari daarentegen was voorbij na twee keer knipperen met de ogen en in maart waren de gemeenteraadsverkiezingen, met pamfletten langs de straat en een bomvolle krant over de lokale politiek. Inmiddels zitten we eind april en hebben de eerste Nijkerkse festiviteiten plaatsgevonden: de Halve van Nijkerk is gelopen, Boerenmaandag is geweest en we hebben de verjaardag van de koning weer gezamenlijk gevierd. 

In mijn eerste column van het jaar heb ik geschreven over dat dikke pak sneeuw, wat een mooie symboliek is voor het nieuwe jaar dat toen is begonnen. Die frisse start heb ik in die column omschreven als iets wat eveneens spannend kan zijn. En daarin schreef ik een zin die ik zelf stiekem best goed vond: dat wanneer je plotseling 180 graden draait, het niet automatisch het einde van de wereld betekent, maar je gewoon een ander uitzicht hebt. Een zin die is blijven hangen. 

Verder, een bijzonder mooie persoonlijke update vanuit mijn leven: ik ben zwanger. We verwachten ons eerste kindje in juni. Zo zwart op wit komt het als een simpele mededeling over, maar geloof me als ik zeg dat ik dit schrijf met een glimlach van oor tot oor en een heleboel andere magische gevoelens. Het is een ongelooflijk avontuur. Ook één met uitdagingen, want helaas ben ik mijn baan kwijtgeraakt. Op dit moment ben ik beland in een soort vervroegd zwangerschapsverlof. Niet helemaal hoe ik het had uitgetekend, maar het geeft tegelijkertijd ruimte, zet het een en ander in perspectief en doet me realiseren wat er echt toe doet. Die zin over 180 graden draaien bleek ineens verrassend toepasselijk. 

Aan inspiratie geen gebrek, maar ik moet er soms even voor gaan zitten. Zoals nu. Onrust in het (zwangerschaps)brein helpt overigens niet mee. Gelukkig is inmiddels het voorjaar lang en breed aangebroken, met meer zonnestralen, frietjes eten op het terras en nieuw leven. En niet alleen het nieuwe leven in de vorm van kuikentjes en lammetjes doet me goed, met name het leven dat in mijn buik groeit is magisch. Ook de goedgevulde activiteitenagenda van de gemeente vind ik heerlijk. Al zal ik aankomende periode niet alles meepakken, haha!

Kortom, tot zover een mooi jaar met hier en daar een kleine twist. Er gebeurt veel en er komt veel aan, meer leven en meer reuring in de gemeente. Mijn uitzicht is in sommige opzichten heel anders dan een paar weken terug, maar eerlijk is eerlijk: het uitzicht is ongelooflijk mooi.

Angeline Benschop