Als je de 27-jarige inwoonster van Nijkerk ziet lopen en hoort praten, zul je niet snel denken dat in haar een vechtmachine schuilt. Niet alleen in de ring staat ze haar mannetje, daarbuiten zet ze nog grotere stappen. Ze is een groot sporter en heeft een nog groter hart. Zo wil ze met haar eigen sportschool Semaja’s Gym kwetsbare mensen helpen hun doelen na te jagen. ,,Kinderen die gepest worden, mensen met een bepaalde angst of personen die - net als mijn vader - een lichamelijke of geestelijke beperking hebben. Mij maakt het niet uit wat voor bijzonderheid je hebt; ik vind dat iedereen moet kunnen genieten van de vechtsport.”

JUDO Als klein meisje was Van Vaneveld altijd net iets anders dan de rest. Ze was klein van stuk en op school vond ze moeilijk de aansluiting bij de populaire groepen. Deels onbewust, maar anderzijds vond ze het wel best om zelf dan maar iets op te pakken. Op 7-jarige leeftijd besloot ze op judo te gaan, de sport die ze door het raam zag toen ze zwemles kreeg. Judo vergrootte haar zelfvertrouwen, waardoor ze niet langer een makkelijke prooi was voor de pestkopjes op de basisschool. Ze won prijzen en het belangrijkste; ze groeide als persoon. 

Stilstand is achteruitgang, is Van Vaneveld van mening, en daarom besloot ze over te stappen naar het kickboksen en MMA. ,,Ik leerde van alle sporten wat en wilde overal de beste in zijn. Ik ben namelijk wel iemand die overal het uiterste uit wil halen”, zegt ze bescheiden vanuit haar eigen sportschool. En dat lukte, want in 2018 kon ze een kickboks-wereldtitel op haar naam schrijven. Door de sport vond Van Vaneveld haar weg in het hectische leven en ook haar studie werd mede bepaald door wat ze in haar vrije tijd deed. Ze behaalde diverse diploma’s om met bepaalde doelgroepen te kunnen werken. ,,Zo heb ik judolessen gegeven aan kinderen die doof zijn. Het klopt, dat is moeilijk; het kost veel tijd en het is veel investeren, maar het gaf mij zoveel voldoening om met hen stappen te maken.”

De mensen die in andere sportscholen niet terecht kunnen, ontvang ik met open armen

HERSENINFARCT Van Vaneveld ging lesgeven bij diverse sportscholen. Onder meer bij Theo Meijer Sport uit Amersfoort, waar ze nog altijd werkzaam is. Wel parttime, want haar eigen sportschool is inmiddels ook een feit. Toch veranderde zeven maanden geleden haar hele wereld. Met haar judoklas was ze in Eindhoven voor een wedstrijd, toen plotseling haar moeder belde. ,,Zij zei mij dat het slecht met mijn vader ging." Haar ouders waren op dat moment in Roemenië en Van Vaneveld kreeg het advies om direct daarheen te komen. Haar vader had een herseninfarct gehad. ,,Mijn broertje en ik zijn direct naar het vliegveld gegaan en elke minuut leek een uur te duren. Je wil op zo’n moment graag bij je ouders zijn, maar het duurde allemaal zo lang.”

Ik vertelde hem wat hij altijd tegen mij zei: knokken en alles geven wat je in je hebt

Eenmaal in Roemenië aangekomen bleek de situatie ernstiger dan gedacht. Artsen zeiden dat haar vader Wim het niet ging halen. ,,Eén persoon mocht maar vijf minuten per dag bij hem zijn. Ik ben dat gaan doen en heb hem verteld wat hij altijd tegen mij zei: ‘knokken en alles geven wat je in je hebt’. Die woorden heeft hij gehoord en waargemaakt.” Na een medisch én juridisch gevecht kreeg de familie het toch voor elkaar om Wim stabiel naar Nederland te krijgen. Hij werd in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort opgenomen en later mocht hij revalideren in het militair hospitaal in Doorn. ,,Mijn vader maakte stappen, maar ik wil helpen dat hij nog meer stapjes kan zetten”, aldus de Nijkerkse. 

Elke stoot of stap die hij maakt of zet voelt als een winstpartij voor ons beiden

NOG NOOIT ZO GELUKKIG ,,In het ziekenhuis kan hij maar een x-aantal uur onder behandeling zijn - dat begrijp ik - en daarom ben ik ook met hem bezig. Door mijn opleidingen en ervaring in de sportwereld, wist ik dat ik iets kon betekenen. Ik ben met mijn vader gaan boksen en echt, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Vechtsport is zoveel meer dan alleen maar blind slaan; je bent bezig met je coördinatie, ontvangt veel prikkels en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal dingen die mijn vader helpen te revalideren. Nu sta ik wekelijks met mijn vader, in mijn eigen sportschooltje, te boksen. Niet heel veel minuten achter elkaar, want dat redt hij nog niet, maar elke stoot of stap die hij maakt of zet voelt als een winstpartij voor ons beiden.”

TUSSEN WAL EN SCHIP Inmiddels gaat het iets beter met Wim, maar zoals vroeger zal hij nooit worden. Semaja van Vaneveld heeft het geaccepteerd, maar ze legt zich daar niet bij neer. Ze blijft met haar vader trainen en wil dat ook met anderen gaan doen. Met Semaja’s Gym focust ze zich op de mensen die tussen wal en schip dreigen te vallen. ,,De mensen die in andere sportscholen niet terecht kunnen, ontvang ik met open armen. Kinderen die gepest worden, die zelfvertrouwen nodig hebben, mensen met een lichamelijke- of geestelijke beperking; alles en iedereen kan en mag hier komen", vertelt Van Vaneveld enthousiast. ,,Ik zie hoe goed het mijn vader doet en dat wil ik anderen ook meegeven”, aldus de sportster die zelf een grote kast vol heeft met eermetaal. ,,Maar wat zijn prijzen waard? Als ik straks kan zorgen dat iemand zijn of haar zelfvertrouwen terug heeft of opeens een stap kan lopen, terwijl dit voorheen niet mogelijk leek te zijn, is dat voor mij veel meer waard dan een wereldtitel.”

Ik zie hoe goed het mijn vader doet en dat wil ik anderen ook meegeven

Ze wil zelf niet op de stoel van de fysiotherapeut gaan zitten. Van Vaneveld denk juist dat ze elkaar kunnen versterken en heeft inmiddels samenwerkingen met diverse grote partijen om nog meer mensen uit haar doelgroep te kunnen bereiken. Ondertussen blijft ze haar vader trainen, wil ze zelf actief blijven in de topsport, werkt ze nog bij Theo Meijer én traint ze haar eigen klasjes. ,,Ik ben bij Theo Meijer als leerling begonnen en later werd ik er leraar. Ik heb veel aan hen te danken en blijf daar ook werken. Het klopt dat ik dan meerdere balletjes hoog moet houden, maar het geeft zoveel voldoening. Hier, in mijn sportschool, ligt de focus niet op prijzen pakken en wedstrijden winnen. Wel op het leerproces; je moet beter worden als sporter én als persoon en tja; dat gebeurt soms met vallen en opstaan.”

Door Jeroen van der Veer