Het leven van Marieke van Soest (32) kreeg een bepalende wending toen zij op haar 27e een hersenbloeding kreeg, waarna ze halfzijdig verlamd raakte. Bij toeval was ze op dat moment in het UMC in Utrecht. Achteraf haar redding, realiseert ze zich. ,,Ik had een infectie in mijn enkel en kreeg daarvoor een antibiotica behandeling. Maar ik kreeg zo'n hoofdpijn, dat was overdreven. Ik drukte op een belletje en raakte in coma. Toen de hersenbloeding werd geconstateerd was ik op de juiste plek, waardoor men snel kon handelen. Had ik verplaatst moeten worden naar een ziekenhuis, dan had ik het niet overleefd.''

De verwachtingen waren niet optimistisch, maar na twee dagen kwam ze weer bij. De revalidatie duurde echter anderhalf jaar. ,,De kans dat ik uit mijn coma zou ontwaken was niet groot en als het al zou lukken, dan kon ik een kasplantje zijn. Toen ik wakker werd, geloofde mijn moeder het niet. Ik heb daarna zeven maanden intern gerevalideerd bij het Militair Revalidatiecentrum in Doorn. Doordat ik alleen nog maar mijn rechterkant kon gebruiken, waren mijn gewrichten versleten en moesten pols en enkel worden vastgezet. Daardoor heeft het proces in totaal anderhalf jaar geduurd.''

[ZWEMMEN] Van Soest deed als kind van 8-14 jaar aan wedstrijdzwemmen en ging daarna waterpoloën bij Flevo in Nijkerk. Na het volgen van de sportopleiding Cios gaf ze zwemlessen. ,,'Kan ik nog zwemmen?', was een van mijn eerste vragen. Dat kon niet meer, werd in het revalidatiecentrum gezegd. Toch ging het parazwemmen best goed. Ik werd in 2017 en 2018 vier keer Nederlands kampioen, twee keer individueel en twee keer in de gehandicaptencompetitie. In Nederland had ik alles bereikt, maar de belofte van een internationale keuring om aan een EK of WK deel te nemen werd niet nagekomen."

[FIETSEN] Het was april 2019 toen de nog altijd competitief ingestelde Van Soest voor het eerst een fiets opstapte. Van de KNWU kon ze een driewieler huren en kreeg instructietrainingen op Papendal. ,,Ik heb geen evenwicht en een beperkt gezichtsveld - ik zie door beide ogen maar voor de helft - en na een Nederlandse keuring kon ik Tri-cycling gaan doen. Op de tri-bike kun je op- en afstappen. Het verlamde been kan ik vastklikken en dat draait mee. De eerste keer vond ik het heel eng. Ik moest leren om met een hand goed te sturen en mijn rechterbeen moest dubbele kracht leveren. Ik vond het de eerste keer heel eng en ben een paar keer hard gevallen. Dat kan als je verkeerd stuurt of te hard door een bocht gaat.''

Vele kilometers verder heeft Van Soest geen angst meer. Ze mocht meedoen aan een wegwedstrijd in het Amsterdamse Vondelpark en aan een individuele tijdrit in Limburg. In de vijf kwartier haalde ze een gemiddelde snelheid van 29,2 kilometer per uur. Talent coach Albert Smit was overtuigd van haar potentie. 'Je kunt wat bereiken op zo'n fiets' zei hij.

[CO-PRODUCTIE] Op internet vond ze een bouwer van tri-bikes in Engeland. Op dat moment kwam de Nijkerkse fietsspecialist Ben de Ruiter van De Ruiter Tweewielers in beeld. Hij heeft een eigen fietsenlijn BDR. De Ruiter: ,,Ons eigen label stellen we al helemaal samen als normale racefiets. Dit was een een behoorlijk specialistische opdracht en een mooie kans. In overleg met Shimano hebben we gekeken naar wat mogelijk was. Het racestuur is vervangen door een ander systeem met drukknopjes die elektrisch schakelen; voor en achter. De achterrem rechts is voor beide wielen. We hebben de fits precies op haar maat afgesteld.''

De complete achterkit - twee onafhankelijk draaiende assen voor de dubbele achterwielen - is het werk van de Engelsman Geoff Brooker. De Ruiter: ,,Hij is 72 jaar en de enige man ter wereld die dit doet voor mensen met een beperking. Hij bouwt complete Tri-bikes en assen voor 90% van de WK-deelnemers. Het frame voor Marieke heeft hij in een halfjaar gebouwd. Ik heb regelmatig gemaild om de status op te vragen en eind februari was het klaar. Ik wilde weten waar het vandaan kwam en het verhaal erachter weten, dus ben ik op 25 februari met mijn vader naar Oxford gereden. Hij heeft het perfect gemaakt, het systeem past op de millimeter. Het systeem hebben we in Nijkerk afgebouwd.'' Van Soest heeft de fiets, die bijna 6.000 euro kost, met hulp van wat sponsoring zelf moeten betalen. De WMO van de gemeente Nijkerk had eerder 3.000 euro bekostigd voor een handbike, maar daar mag de Nijkerkse geen wedstrijden op fietsen. Nu kan ze alsnog de volgende stap zetten. ,,Het is de bedoeling dat ik op 27 mei naar de World Cup ga om me internationaal te laten keuren. Zodra dat gelukt is, mag ik direct deelnemen. Ik ga uit van categorie T2, de 'lichtste' beperking.''

De para-atlete traint twee uur per dag op de fiets, zeven dagen per week. Ook zwemt ze drie uur per week. Als dagbesteding werkt ze een dag per week op een zorgboerderij. ,,Het UVW heeft me volledig arbeidsongeschikt verklaard; ik ben cognitief, visueel en lichamelijk beperkt. Lezen en tv kijken lukt niet goed, ik luister vooral. Sport vind ik nog steeds hartstikke mooi, maar ik moet het nu op mijn eigen niveau doen. Mijn doel is het WK Tri Cycling halen.'' Ook De Ruiter heeft een voldaan gevoel. ,,Het is mooi dat Marieke zo kan genieten van de fietssport.''

Door Marco Jansen

Foto: Marco Jansen
Foto: Foto: Marco Jansen
De achterkit met as uit Engeland.
Foto: Marco Jansen
Foto: Foto: Marco Jansen
Marieke van Soest wil het WK Tri Cycling halen.
Foto: Marco Jansen
Foto: Foto: Marco Jansen
De speciale driewieler racefiets.