Weet je wat ik het allermeeste mis?'', zegt Anton ergens halverwege het gesprek. ,,Lekker knuffelen, even tegen elkaar aankruipen in bed. Ik ben mijn allerbeste maatje kwijt, mijn grote liefde, mijn relatie. Ben ik net een weekend weggeweest, denk ik 'Effe Gon appen'. O nee, dat kan niet meer. Wij waren een twee-eenheid. Zij was mijn rem en mijn stuur. Nu vraag ik me voortdurend af: 'Wat zou Gon hiervan vinden?'''

Gon deed echt alles in het huishouden. Ik ruimde alleen de vaatwasser uitHet welkom is hartelijk. Anton Kooijman presenteert zich deze middag niet alleen als spraakwaterval en open boek, maar ook als goede gastheer. ,,Ik vind het heel fijn om thuis te zijn. Dit hele huis ademt Gon. Kijk maar eens om je heen. Alles wat je ziet, heeft zij bedacht. Dat kunnen we niet ontwijken, dat willen we ook niet ontwijken. Sterker nog...ik vind het heerlijk. Ik heb er wel een baantje bij gekregen. Gon deed echt alles in het huishouden. Ik ruimde alleen de vaatwasser uit. Tegenwoordig ben ik ook aan het koken, stofzuigen en dweilen geslagen. Samen met mijn twee kids (Mike en Indy), die me uitstekend helpen.''

,,Ik heb enorm veel mazzel met mijn werk'', vervolgt Anton, die drie PhoneHouse-vestigingen (in Barneveld, Voorthuizen en Ermelo) onder zijn hoede heeft. ,,Ik kan zelf mijn tijd indelen. De winkeltjes zijn open, iedereen weet wat ie moet doen. Ik heb enorm veel geluk dat mijn zoon Mike mij als het nodig is kan vervangen. Het was voor mij zeker in het begin enorm belangrijk om niet geleefd te worden door mijn werk. Vlak na Gons overlijden had ik de concentratie van een goudvis. Niets bleef hangen. Daarom heb ik sommige activiteiten geparkeerd en heb ik tijdelijk wat minder uren gedraaid op mijn werk. Inmiddels zit ik weer op zo'n 70 procent. Vooral de zomervakantie heeft me goed gedaan. We zijn eerst een week in het huisje van mijn schoonouders in Oostenrijk geweest. Daar vandaan ben ik met mijn schoonzusje Esther naar het Gardameer gereden, waar we verbleven in de caravan die Gon al had geboekt. Mike en Indy waren eerst niet van plan om te komen, maar zijn uiteindelijk toch geweest. Het was emotioneel heel heftig. We hebben ontzettend veel gepraat, gehuild en gelachen met elkaar. Ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, maar ik kwam als herboren terug.''

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Anton heeft zich na het overlijden van Gon geen moment verstopt. ,,Onderduiken is niets voor mij. Is sowieso lastig, want ik ben een publiek figuur in Voorthuizen. Een dag na het overlijden heb ik in het dorp alweer boodschappen gedaan. Dat was best een dingetje, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Mensen weten wie je bent, wat je overkomen is. Als je dan zichtbaar bent, is het voor anderen ook makkelijker om met jou mee te leven. Al heb ik ook vervelende momenten meegemaakt. Sta je in de rij bij de kassa, kijken mensen je vol in de ogen aan en draaien ze vervolgens zo hun gezicht weg. Ik snap het ergens ook wel. Wat moet je zeggen? Als het om de dood gaat, komt er al gauw ongemak om de hoek kijken.''

Anton en zijn kinderen gingen niet bij de pakken neerzitten. Daar hebben ze het karakter ook niet voor. ,,We zijn aanpakkers, hebben een hekel aan piepen en mauwen. Zoals ik er tegenaan kijk, hebben we na Gons overlijden met z'n drieën een vliegwiel gevormd en elkaar aangespoord en geholpen om dit rouwproces samen zo goed mogelijk door te komen. Natuurlijk heb ik me in het begin afgevraagd of het goed zou komen: met mij, maar vooral met mijn kinderen. Het klinkt misschien gek, maar ik durf wel te stellen dat het op dit moment goed met ons gaat.''

De relatie met zijn kinderen is ingrijpend veranderd. ,,We zijn inniger geworden. Door het verdriet, maar ook omdat we nu veel meer met elkaar overleggen. Indy is haar moeder kwijt. De dingen die ze met Gon besprak, bespreekt ze nu voor een deel met mij. Het is allemaal warmer, mooier en dieper geworden. En gelukkig voor de kinderen hebben ze heel veel mensen om zich heen bij wie ze hun verhaal kwijt kunnen.''

Natuurlijk vloeiden er tranen van verdriet, maar we hebben ook heel veel schik gehadAnton zelf heeft ook voldoende hulptroepen om zich heen. ,,Natuurlijk vloeiden er tranen van verdriet, maar we hebben ook heel veel schik gehad, zelfs in de week dat Gon hier opgebaard lag. Roland Hartkamp zei op een gegeven moment: 'Is het raar als ik zeg dat het hartstikke gezellig is?' Maar hij had gelijk. De sfeer was goed. We hebben talloze herinneringen opgehaald, ontelbare verhalen over Gon met elkaar gedeeld. Dat is toch prachtig! En, al klinkt het misschien een beetje gek uit mijn mond, haar overlijden kwam op een mooi moment in haar leven. Ze was super gelukkig, ze had met niemand heibel. En zoals ze zelf wel eens zei: 'Je moet het feestje op het hoogtepunt verlaten.' Ze is ook op een "mooie" manier gegaan. Ze speelde een spelletje bingo op haar Ipad en opeens was het klaar. Nee, dat hoort niet op je 48e, maar naar alle waarschijnlijkheid heeft ze geen pijn gehad. Ze heeft van niemand afscheid kunnen nemen, maar dat had ze ook niet gekund. Ze had een fascinatie voor de dood, maar als ik haar vroeg naar haar wensen rondom haar eigen overlijden, sloeg ze altijd dicht. Dus ik heb geen moeite met de manier waarop, wel met het feit dat dit moment dertig of veertig jaar te vroeg kwam.''

TROOSTRIJKE DROOM Veertig dagen na haar dood zocht Gon Anton op in zijn dromen. ,,Onverklaarbaar, maar ontzettend troostrijk voor mij. De droom die ik had ging over herinneringen. Gon en ik waren met z'n tweeën vakantiefoto's aan het kijken. Ze moest enorm lachen om wat we samen hadden meegemaakt. Ik werd huilend wakker, maar net voordat ik wakker werd zag ik haar ook huilen. Alsof ze tegen me zeggen wilde: 'Koester alle mooie dingen die we samen hebben meegemaakt en ga door'. Ik haal energie uit alle mooie herinneringen. Dat is ook hard nodig, want mijn kinderen rekenen op mij. Soms wil ik het liefst de hele dag op mijn nest blijven liggen, maar dat kan niet. Ik moet door, ik wil ook door.''

De gedachten aan 'vroeger' hebben een bitterzoet karakter. ,,Alle toekomstige herinneringen zijn in duigen gevallen. We wilden met z'n tweeën oud worden. Ik zou minder gaan werken, we zouden meer tijd voor elkaar krijgen, vaker op reis gaan. Daar hebben we het allemaal over gehad, maar het is helaas bij dromen gebleven.''

Anton stopt zijn verdriet niet weg, maar hij waakt ervoor om zijn leven uitsluitend door een bril van rouw en verlies te bekijken. ,,Met een aantal mensen heb ik een mooiere band dan ik ooit heb gehad. En ik heb het voordeel dat ik nog midden in het leven sta. Ik weet nog heel goed dat er vlak na Gons overlijden iemand op me afkwam, me bij de schouders pakte en zei: 'Ik heb geen woorden, we spreken elkaar nog wel. Wees in ieder geval ontzettend blij dat je midden in het leven staat met je kinderen en je winkels, want er is niets zo erg als eenzaamheid'.''

LEVENSGENIETER Gon en Anton leerden elkaar ruim 35 jaar geleden kennen. ,,Ik was 17, zij vier jaar jonger. Vier jaar later kregen we verkering.''

Anton weet nog precies waarom hij verliefd werd op zijn latere wederhelft. ,,Ze was een echte levensgenieter. Met haar kon je altijd lachen, was het altijd feest. Gon had een Bourgondische levensstijl. En ze was recht voor z'n raap, goudeerlijk. Natuurlijk leverde dat conflicten op, want ik ben zelf ook een eigenwijs baasje. Het knetterde wel eens, maar het kwam altijd weer goed. We konden namelijk ook heel goed 'sorry' zeggen tegen elkaar.''

SPELLETJE BINGO Op 1 mei van dit jaar veranderde alles. ,,Gon belde mij om 10.15 uur. 'Wat denk je wat Kooij?', zei ze enthousiast. 'Ik ben anderhalve kilo afgevallen.' Daarna heeft ze koffie gedronken bij de buurvrouw en heeft ze de bedden opgemaakt bij haar moeder, die vanwege een nieuwe knie nog niet zo goed uit de voeten kon. Vervolgens heeft ze haar lunch genuttigd en is ze op de bank een spelletje bingo gaan doen op haar Ipad. Waarschijnlijk is ze rond 13.30 uur overleden. Dat hebben ze later kunnen vaststellen aan haar lichaamstemperatuur, die 34 graden was toen Mike haar ontdekte. Blijkbaar daalt je lichaamstemperatuur na overlijden één à anderhalve graad per uur.''

,,Om 17.08 uur kreeg ik een telefoontje van Mike. 'Pap, je moet nu naar huis komen en 112 bellen, want mama heeft geen hartslag'.'' Mike was in eerste instantie in de veronderstelling dat zijn moeder lag te slapen. Hij tikte een paar keer op haar schouders, maar toen Gon niet reageerde, heeft hij haar op de grond gelegd en is hij gaan reanimeren. We hadden net daarvoor een aed-herhalingscursus gevolgd, dus Mike wist precies wat hij moest doen. Terwijl hij Gon probeerde te reanimeren, belde hij mij op de handsfree.''

Ik wist het meteen: 'Dit komt niet meer goed'. 'Je bent weduwnaar'Daarna ging alles in een razend tempo. ,,Om 17.08 uur werd ik gebeld, om 17.15 uur is Gon dood verklaard. Ik kwam als eerste binnen rennen, maar niet veel later stond de hele kamer vol met brandweermannen. Ik wist het meteen: 'Dit komt niet meer goed'. 'Je bent weduwnaar', schoot het door me heen.'' Later zou blijken dat Gon zeer waarschijnlijk was overleden aan een infectie op de hartspier, veroorzaakt door een virus van buitenaf. ,,Tja en dan moet je iedereen gaan bellen. Hoe doe je dat? Hoe vertel je tegen je dochter dat haar moeder niet meer leeft? Of tegen je schoonmoeder dat haar dochter is overleden? Vreselijk gewoon'' ,,Om half negen zat de hele hut vol. Zit je met de begrafenisondernemer te praten over dingen waar je nog nooit over hebt nagedacht. Ik heb altijd gedacht dat ik de eerste zou zijn. Mijn kinderen en mijn schoonzusje waren bij alle beslissingen betrokken. Zij kenden Gon ook door en door. En weet je, ik heb nergens spijt van. Na afloop zei ik gekscherend tegen Immanuël Livestro: 'Het was een mooi afscheidsfeestje. Met de juiste muziek en de juiste mensen'.''

[CREATIEVE THERAPIE] Mike en Anton namen tijdens de rouwplechtigheid zelf ook het woord. ,,Ik had niet voor mogelijk gehouden dat ik het kon, maar Immanuël raadde mij aan om toch op te schrijven wat ik eventueel tegen Gon zou willen zeggen. Dat heb ik gedaan. Ik heb pen en papier op mijn nachtkastje gelegd en ben gaan schrijven...recht uit het hart. Noem het creatieve therapie, maar het was een mooie manier om te kunnen verwoorden wat ik op dat moment voelde.''

Het hele dorp liep uit om de familie Kooijman een hart onder de riem te steken. Tweeduizend mensen kwamen condoleren, vele honderden belangstellenden woonden later de crematie bij. ,,Het was een waanzinnig mooi eerbetoon. Gon heeft een blijvende indruk gemaakt op mensen. Daarnaast was die massale aandacht voor ons een enorme steun. De bloemenzee was indrukwekkend.''

De plechtigheid stond in het teken van Gon haar kijk op het leven: 'Pluk de dag. Proost op het leven!' Muziek van artiesten als Rob de Nijs ('draaiden we grijs als op vakantie gingen') Danny Vera ('het nummer Rollercoaster gaat echt over ons'), Lady Ga Ga ('Always remember us this way') en Jan Smit ('Je naam in de sterren') werden afgewisseld met toespraken, onder meer van Anton en zoon Mike. ,,Het was mooi en indrukwekkend. Na afloop sprak ik collega´s, die zeiden: 'Ik heb jouw vrouw niet gekend, maar ik begrijp nu wel wie ze is geweest en wat jij allemaal moet gaan missen.' Dat is een mooi compliment. We wilden Gon in het zonnetje zetten en dat is gelukt. Het was een waardig afscheid.''

Ruim een half jaar na het overlijden van Gon constateert Anton enigszins verbaasd dat het best wel goed met hem gaat. ,,Het helpt in ieder geval enorm dat ik dit rouwproces in mijn eigen tempo kan doorlopen. Ik heb wat dat betreft geluk met mijn werk. En met mijn twee volwassen kinderen, die nog thuis wonen. Met hen kan ik heel goed praten over Gon. Dat beschouw ik als een groot voorrecht.''

Hoe de toekomst er verder uitziet, is voor Anton ook een raadsel. ,,Misschien krijg ik nog een terugval, maar dat is niet te voorspellen. Ik zie wel waar dit schippie gaat stranden. Eén ding staat voor mij als een paal boven water. Gon zal altijd onvoorwaardelijk deel van ons leven uit blijven maken. Zij was mijn grote liefde, met wie ik oud wilde worden. We zullen haar nooit vergeten.''

Door Erik Roest