Je bent installateur van verwarmingsinstallaties. Samen met je vrouw Petra van Putten-Florijn kreeg je vier kinderen in de leeftijd van vijf tot tien jaar: Jeffrey, Justin, Samantha en Emily. Waar hebben jullie elkaar ontmoet?

,,Petra woonde in Zwartebroek en ik kom uit Hoevelaken. We zijn in februari verhuisd naar Nijkerkerveen. We kochten een kavel met een woning die nu verbouwd wordt. Daar stond een sta-caravan achter, waar wij tijdelijk in gingen wonen. Die is 8 maart totaal afgebrand. Er was alleen nog maar as van over. Ik heb mijn dochter nog net uit de vlammen kunnen redden. Dat was een zwarte dag. Het is niet duidelijk hoe de brand kon ontstaan. Daarna hadden we niks meer.”

Hoe reageer je dan na zo’n verschrikkelijke gebeurtenis?

,,Een paar dagen zat ik in zak en as, maar je moet verder, een knop omzetten. Je beseft wel dat er zomaar iets heftigs in je leven kan gebeuren. Ik geef nooit snel op, maar als je te maken krijgt met vuur dat om zich heen slaat sta je machteloos.”

Hoe zie je zo’n gebeurtenis in het licht van je geloof?

,,Ook op het moment van de brand is God dezelfde. Hij heeft het beste met je voor in alle omstandigheden. Je kunt het Hem niet kwalijk nemen als ik bijvoorbeeld een fout met de elektra zou hebben gemaakt. Mensen maken fouten en mensen beslissen. Dus kan God hier geen schuld aan hebben. Hij is wel Iemand die alles van tevoren weet. En als je Hem toelaat in je leven, wil Hij sturing aan je leven geven om je te helpen. Als je Zijn Geest verstaat, kan hij invloed hebben op je beslissingen. Toch zijn we natuurlijk allemaal mensen en maken we fouten. Op die dag was ik even zwaar getroffen, stond ik in de overlevingsstand en zag ik God minder goed dan mijn vrouw. Ze zei gelijk: ‘Dit gaat ten goede keren!’. Maar ik voelde me eerst schuldig, want ik had het gevoel dat ik als hoofd van het gezin mijn kinderen in gevaar had gebracht. Ik voelde die verantwoordelijkheid en had het gevoel dat ik gefaald had.”

Heb je lang last gehad van die gedachte?

,,Een paar dagen later belde een vriend me op om naar Bidden Connect van Doorbrekers te komen. Daar kun je samen bidden voor urgente dingen. Ik zat in een put en wilde eruit, dus besloot ik gelijk om daarheen te gaan. Ik heb daar de aanwezigheid van God ervaren. Ik zat in zak en as, schaamte en veroordeling, maar op dat moment ben ik tot inkeer gekomen en heb ik Hem weer toegelaten. Dat kon ik niet alleen. In die groep hebben ze me daarbij geholpen. Dit bouwt je op, dan kom je weer in een sfeer van blijdschap en moed. Een positief supergevoel, dat koppel ik aan onze God. Op dat moment vond ik rust in de nieuwe situatie en die ben ik niet meer kwijtgeraakt.”

Dit soort gebeurtenissen blijft altijd lastig, om te zien waar je God kunt plaatsen, toch? En misschien een duivel?

,,Die duivel wil dat ik zwaarmoedig ben en dat mijn ogen niet glimmen. Hij vindt het prachtig als ik in de schuld en veroordeling zit, maar hoe die brand is ontstaan, is niet zo relevant. En waarom er nare dingen gebeuren weten we niet. En daarover piekeren, vind ik tijdverspilling. Wat ik wel weet, is dat mijn Vader voor me zorgt en niet tegen mij is.”

Heb je altijd zo met God geleefd?

,,Nee. Mijn ouders gingen naar de hervormde kerk, waar ik gedoopt ben, maar zij gingen niet vaak naar de diensten. Ik ben niet zo christelijk opgevoed, hoewel ik wel een christelijke basisschool bezocht waar ik de bijbelverhalen hoorde. Daar heb ik het als kind best moeilijk gehad, want ik was zo vrij als een vogel.”

Hoe was je als puber?

,,Ik was zoekend. Ik ging naar feesten met boerenmuziek, ik ging naar hardcore-feesten en heb echt in alle hoeken gezocht. Ik was altijd onrustig en wist dat er iets in mijn leven ontbrak. Ik was op zoek naar bevestiging, dat ik goed genoeg was. Van binnen was er iets niet vervuld. Maar sinds ik ging geloven weet ik wie ik ben. Je ervaart rust in je ziel. Nu ben ik intens tevreden en blij. Verliefde gevoelens komen een beetje in de buurt.”

Hoe kwam die verandering?

,,Tot mijn dertigste deed ik alles zonder God, hoewel ik dacht dat er ‘iets’ moest zijn. Ik zei altijd dat er slechtere mensen dan mij bestaan. Maar ik merkte in mijn eigen leven dat alles afbrokkelde wat ik had opgebouwd. Ik had een huwelijk dat een jaar heeft geduurd, vriendschappen vielen weg, mijn moeder overleed en mijn vader kreeg kanker. Bovendien was ik best egoïstisch en had ik vanalles in de maatschappij gezien. Op het moment dat alles was afgebroken, zat ik in een hele nare periode en had ik het zwaar. Ik ben een tijd uit de running geweest, zodat ik in de Bijbel ging lezen. Totdat ik 17 februari 2007 in mijn bus van mijn werk naar huis reed. Ik dacht: tot hier en niet verder. Ik had het altijd zonder Jezus gedaan en nu wilde ik het anders doen. Ik zei tot Hem: ‘Laat maar zien dat U er bent en kom maar met het licht in mij wonen’. Vanaf dat moment merkte ik dat ik een soort achtbaan werd opgetrokken en ging ik roepen tegen het kwade. Daar had ik geen zin meer in. Ik kon me niet meer verstoppen en had alles wel gezien. Mijn leven veranderde in één klap honderd procent. Ik had eerst pijn in mijn borst van alle stress en die was ineens weg. Vroeger voelde ik me dof en ellendig, maar toen voelde ik me opgetogen en blij. Gelukkig kwam er in het begin iemand in de kerk op mijn pad die zich rustig en vol begrip over me bekommerde. Een paar maanden later was dat iemand anders die me een schop onder mijn achterwerk gaf, want ook dat had ik nodig. Ik zat in een veranderingsproces.”

Wat veranderde er?

,,Dat ik mezelf ging accepteren zoals ik ben, met al mijn fouten. Dat er altijd vergeving is en dat je verder mag gaan. Dan heb ik het over verslavingen en leugentjes om bestwil. Je kunt daar niet omheen, al heeft de een er meer problemen mee dan een ander. Mijn woorden kwamen ineens op een hele andere toon naar buiten: puur en zuiver. Ik beet altijd mijn nagels af, maar dat heb ik daarna nooit meer gedaan. Ik rookte en daar ben ik direct mee gestopt. In mijn hart ervaarde ik veel meer vergevingsgezindheid naar mensen toe. Ik leef nu boven mijn verwachtingen.”

Maar je bent nog geen heilige?

,,Jawel (lacht), maar dat komt door Jezus. Ik ben niet meer degene die ik was, maar ben ook nog niet degene die ik zou willen zijn. Ik merk dat ik de verkeerde dingen steeds minder doe, want het is de liefde die je tegenhoudt (raakt geëmotioneerd). De liefde is zo intens en groot, zodat je iemand geen verdriet wilt doen. Ik wil God, mijn vrouw, mijn kinderen en mezelf geen pijn doen. Het besef dat je vergeven bent, is groot. Dat geeft je wilskracht.”

Kun je zeggen dat je een relatie met God hebt?

,,Ja, het komt van twee kanten. Ik daag mensen uit om Hem te zoeken en het is net als met vriendschap, die moet je ook onderhouden. Dat kan door in de Bijbel te lezen, te bidden, te zingen en kerkdiensten te bezoeken. Ik lees altijd een interkerkelijke tekst van de dag op mijn telefoon. De diensten mis ik wel in deze coronatijd, hoewel je bij Doorbrekers natuurlijk livestreams hebt. Ik mis de gesprekken en mensen in de ogen kijken. Net als het vrijwilligerswerk, want ik help mee in de facilitaire dienst, om dingen op te bouwen. Zingen mis ik enorm, want met aanbidding leg je een soort lijntje naar God. Als je telkens positieve teksten proclameert, bouw je iets op. Om te beseffen hoe je in het leven staat. Zo luister ik niet meer naar Radio 538. Nu heb ik een Amerikaanse radiozender gevonden met de slagzin ‘positive encouraging radio’. Dat is bemoedigend en de sleutel, zodat je met God leeft om de juiste keuzes te maken. In de bouw raak ik soms in gesprek met mensen over het geloof. Dan geef ik weleens het voorbeeld van het verschil tussen een gewone schroevendraaier en een elektrische schroefmachine. Die tweede maakt het werk en je leven veel gemakkelijker, maar je moet de accu wel op blijven laden. Dat betekent dat hij in het stopcontact moet. Wat doe je om jezelf geestelijk op te laden? Hoe blijft je schroefmachine werken? Als ik me blijf voeden met positieve dingen. En dat je bijvoorbeeld geen overspel pleegt, je klanten niet oplicht en niet zwart werkt. Dat vreet aan je, dooft je geest en geeft geen energie. Als ik nu voor mijn werk bij mensen over de vloer kom, wil ik dat ze blij zijn als ik geweest ben. Ik probeer iets positiefs uit te dragen. Niet omdat ik dit als wet zie, maar doordat geven nu iets is dat van nature gaat.”

Ben je zelf door mensen gesteund na die rampzalige brand?

,,Ja, we ontvingen enorm veel, dat is gewoon niet normaal. Zo hebben mensen van Doorbrekers een maand lang voor ons gekookt. Ze hielpen ook met het schilderen van onze nieuwe units en met andere zaken. Het is fantastisch als onbekende mensen je midden in zo’n crisis helpen, ondanks het feit dat we ook nog in de pittige beginfase van de coronatijd zaten. Dat zijn dingen om dankbaar voor te zijn. We zijn zo gezegend, dat is een wonder. God draait alles ten goede.”

Heb je een favoriet lied?

,,Dat hangt van de dag af. Nadat ons huis afbrandde en de inboedel helemaal weg was, kwam het lied ‘Waymaker’ bij ons op en dat beluister je dan vaak. Hij maakt een weg voor je. Nu zit er een lied in mijn hoofd over ‘Geef me de ogen, zodat ik kan zien wat U ziet en kan wandelen naar Uw wil’.”

Door Freek Wolff

Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Henkjan van Putten
Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Henkjan van Putten
Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Henkjan van Putten: ,,Ik ben niet meer degene die ik was, maar ben ook nog niet degene die ik zou willen zijn.''
Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Henkjan van Putten