Marcel en Wilma komen allebei uit Nijkerkerveen. Wilma groeide, als dochter van melkboer Van Essen, op aan de Laakweg. Marcel woonde zijn hele jeugd aan de Talmastraat, waar zijn ouders Jan en Nel de Groot een doe-het-zelfzaak en loodgietersbedrijf hadden. De twee leerden elkaar kennen en bleven in Nijkerkerveen wonen. Wilma werkte lange tijd bij juwelier Van der Goot op het Plein en herinnert zich vooral nog de gezelligheid op Boerenmaandag. ,,Dan stond ik de hele dag gaatjes te schieten. Er lopen waarschijnlijk nog heel wat mensen rond bij wie ik de gaatjes in hun oren geschoten heb”, lacht ze. In 2001 verruilde het stel het Veen voor Hulshorst. Daar bleven ze niet lang, want na 2,5 jaar verbouwen lieten ze hun oog vallen op een oude monumentale boerderij in Oosterwolde. ,,In totaal hebben we daar zeven jaar lang verbouwd”, vertelt Wilma. 

Na die jarenlange verbouwing werd het voor Marcel en Wilma wel weer tijd voor een nieuw avontuur. Ze zochten het deze keer wat verder bij hun geboortegrond vandaan, een ruime 1100 kilometer verderop in het Zweedse Ödeshög. Wilma herinnert zich de grote verhuizing nog als de dag van gisteren: ,,Het was op 1 juli 2011. We gingen met een karavaan met vijf auto’ s en aanhangers richting Zweden.” En dat terwijl Wilma en Marcel voor die tijd slechts één enkele keer in Zweden waren geweest. ,,We waren een keer op vakantie geweest naar Zweden en werden eigenlijk meteen verliefd op het land. Vooral de rust, de natuur, de ruimte en de schone lucht.” Ook een betere toekomst voor hun kinderen was een belangrijke beweegreden om naar Zweden te verkassen. ,,We waren het schoolsysteem in Nederland zat. Het onderwijs is hier veel beter geregeld. Je kunt hier bijvoorbeeld niet blijven zitten en op de lagere school krijgen kinderen geen rapport. Er wordt hier dus veel minder druk gelegd op de kinderen”, legt Wilma uit. 

Het verhaal gaat verder onder de foto van de drie zoons van Marcel en Wilma. 

En dus besloot het gezin om naar Zweden te vertrekken. Ze verkochten hun huis in Oosterwolde en kochten een oude camper. ,,We zijn direct met onze jongens naar Zweden gegaan en hebben daar rondgetrokken op zoek naar een huis. Maar na ruim twee weken hadden we nog niets gevonden. We hadden de jongens een huis aan een meer beloofd, maar dat bleek nog niet zo makkelijk te zijn als we dachten.” Ze besloten een weekend op een camping in Tranås te verblijven, toen onderweg hun oudste zoon ineens een verkoopbord zag staan. ,,Zo ontdekten we een huis dat op 80 meter afstand van een meer lag en ook nog eens met prachtig uitzicht over het meer.” Er was alleen één ‘probleem’, het huis moest volledig verbouwd worden. Niet echt een klus waar Wilma heel veel trek in had, maar Marcel greep deze kans graag met beide handen aan. ,,We hebben na dat weekend dus toch maar de makelaar gebeld, het huis bekeken en binnen een half uur hadden we het gekocht. We hadden toen nog maar zes weken de tijd om thuis in Nederland alles te verkopen en klaar te maken, want we moesten 1 juli ons huis al uit. De makelaar vroeg of we er niet even een nachtje over wilden slapen”, blikt Wilma lachend terug. ,,Maar dat hoefde niet, want onze jongens waren zo enthousiast en dat was voor ons het belangrijkste.” En zo kochten Marcel en Wilma binnen een half uur tijd hun eerste huis in Zweden. ,,Toen we daar aankwamen, besloten we in de kamer en het kantoor te gaan wonen, zodat we eerst boven konden gaan renoveren.” Na een jaar waren ze binnen klaar en kon het renoveren van de buitenkant van het huis gaan beginnen. 

DROOMHUIS De kelder van het huis werd omgetoverd tot bed & breakfast en het stel ging ook de markt op met Hollandse decoratie en sieraden. Ze openden een woonwinkel in het beroemde zuurstokkenstadje Gränna en namen ook de naastgelegen bloemenwinkel over. Maar op een gegeven moment greep alle drukte het stel naar de keel. Ze waren immers juist voor de rust naar Zweden vertrokken. ,,Na drie jaar besloten we alles weer te verkopen, om een zelfvoorzienend leven op te gaan bouwen. Back to basic. En na een tijdje kwam er een bouwval op ons pad, 28 kilometer verderop. Een oud vervallen huis zonder keuken, douche of toilet, niet geïsoleerd en vreselijk vies. Maar met een prachtig uitzicht en geen buren te bekennen.” In dertien maanden tijd verbouwde Marcel de volledige binnenkant van het huis, bijna alles met oude materialen en in brocante stijl. Daarna werd de buitenkant aangepakt. ,,Ik droomde altijd van een huis met een veranda zoals in ‘Het kleine huis op de prairie’. Dat hebben we nu, ons eigen droomhuis in oude stijl. Het ademt zoveel sfeer en charme dat we ons echt thuis voelen hier. En met een prachtig uitzicht, wat wil een mens nog meer?” 

Het verhaal gaat verder onder de foto. Zo zag het huis van Marcel en Wilma eruit toen ze het kochten. 

VAKANTIEVERBLIJF De familie De Groot woont nu in een gehuchtje aan een zandweg waar acht huizen staan, in de gemeente Ödeshög. Het gezin heeft daar midden in de prachtige natuur alle ruimte. ,,Onze dichtstbijzijnde buren wonen 400 meter verderop”, lacht Wilma. De rust en de afgelegen locatie betekenen zeker niet dat Marcel en Wilma zich moeten vervelen. Integendeel. Het stel heeft een zogenaamde ‘gårdsbutik på landet’, wat Zweeds is voor boetiek of boerderijwinkel bij huis. ,,We verkopen vooral brocante, decoratie en meubels en we maken heel veel zelf van oude materialen. Wij houden van recyclen, dus wat een ander als troep beschouwt, daar zien wij vaak nog wel iets in”, vertelt Wilma. En natuurlijk beoefent Marcel ook nog altijd zijn hobby van verbouwen. Het huis is inmiddels klaar, maar er wordt ook nog een schuur gebouwd. ,,Daar is Marcel nu een appartement aan het bouwen dat we als vakantieverblijf willen gaan verhuren. En in de vrije uurtjes bouwt Marcel ook nog ‘even’ een tiny house op wielen.” 

Het verhaal gaat verder onder de foto. Zo ziet het huis van de Veenders er nu uit. 

Genoeg werkzaamheden dus, in en rondom het huis. Toch heeft het stel uit Nijkerkerveen veel minder last van stress of haast, zoals ze dat in Nederland hebben ervaren. ,,Het leven is hier veel relaxter, er zijn veel minder regeltjes waar je aan moet voldoen. Hoewel gestrest zijn hier natuurlijk ook gewoon bestaat. Toch hebben wij daar hier veel minder last van, omdat je meer de ruimte hebt dan in Nederland.” 

BACK TO BASIC Rondom hun huis zijn Marcel en Wilma nu druk bezig om een zelfvoorzienend leven op te bouwen. ,,We zijn hier ons eigen Utopia aan het creëren. We willen graag zoveel mogelijk zelfvoorzienend gaan leven. We hebben al drie groentetuinen, een hugelbed (een verhoogd moestuinbed, waarbij organisch materiaal in een kuil begraven wordt, waarna de uitgegraven grond over het tuinafval wordt gegooid, red.) en een broeikas. Het is nu vooral een kwestie van testen waar wat het beste groeit. We willen in de lente beginnen met het aanleggen van een voedselbos en het bouwen van nog een kas, half ingegraven in de grond. We hebben nog wel een weg te gaan dus”, lacht Wilma. 

Het verhaal gaat verder onder de foto.

Nog zo’n twee keer per jaar keert de familie De Groot terug naar de gemeente Nijkerk voor een bezoek aan familie en vrienden. Maar een definitieve terugkeer zit er voorlopig nog niet in. ,,We missen wel de gezelligheid en even een bakkie kunnen doen. Maar we missen ook wel een beetje het ‘oude’ Nijkerk en Nijkerkerveen. Het is allemaal zo veranderd, zo volgebouwd en dat voelt zo benauwd. We zijn daarom ook altijd weer blij als we weer terug naar huis gaan.”

Door Sanne Koudijs